تحليل سازو كارهاي تربيت سياسي در نظام آموزش و پرورش جمهوري اسلامي ايران با رويكرد كنشگري آگاهانه سياسي

تربيت سياسي ازجمله مفاهيم است‌كه از ديرباز موردتوجه انديشمندان سياسي بوده است. در دنياي امروز نيز اهميت تربيت سياسي به‌واسطه آن‌كه بخشي از فرايند توسعه به‌ شمار مي‌رود از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. در مقاله حاضر به بررسي اين سؤال پرداخته‌ شده است‌كه ساز و كارهاي تربيت سياسي در نظام آموزش و پرورش جمهوري اسلامي ايران چيست و چه تأثيري بر كنشگري آگاهانه سياسي دارد؟ مقاله حاضر توصيفي تحليلي است و با استفاده از روش كتابخانه‌اي به بررسي سؤال مورداشاره پرداخته‌شده است. نتايج براين امر دلالت دارد كه يكي از مهم‌ترين نهاد متولي امر آموزش در قانون اساسي وزارت آموزش و پرورش است كه بخشي قابل ‌توجهي از فرايند تربيت سياسي را بر عهده دارد. اما به نظر مي‌رسد به دلايلي چون ناكارآمدي بخش‌هايي در اسناد بالادستي وزارتخانه آموزش و پرورش، ناكارآمدي بخش‌هايي در معاونت پرورشي و فرهنگي، حمايت شعارگونه سيستم مديريت كلان و ناكارآمدي به دليل بخش‌هايي در مدارس تربيت سياسي در نظام آموزش و پرورش ايران منجر به كنشگري آگاهانه سياسي نشده است. مطابق چارچوب نظري انتگرال، عدم طرد، پذيرش تكثر سياسي و ايجاد فضاي بين‌الاذهاني و به رسميت شناختن ديگري، مهمترين ساز و كارها و بايسته‌هاي تربيت سياسي منجر به كنشگري آگاهانه است.