بررسي جامعه‌شناسي سياسي تنوع فرهنگي در جمهوري اسلامي ايران با تأكيد بر قانون اساسي

يكي از مقولات مهم در ايران تنوع فرهنگي است. هدف مقاله حاضر بررسي اين سوال است كه تنوع فرهنگي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران چه جايگاهي داشته و راهكارهاي تنوع فرهنگي در جمهوري اسلامي ايران از منظر جامعه‌شناسي سياسي چگونه است؟ مقاله حاضر توصيفي تحليلي است و از فيش‌برداري در گردآوري مطالب و داده‌ها استفاده‌شده است. يافته‌ها بر اين امر دلالت دارد كه تنوع فرهنگي در بسترهاي مناسب سياسي و اجتماعي شكل مي‌گيرد. در قانون اساسي ايران، تنوع فرهنگي به رسميت شناخته شده است. اصول متعددي از قوانين اساسي به مسئله فرهنگ و حقوق فرهنگي مانند حق بر آموزش ‌و پرورش رايگان، حق آزادي ارتباطات و اطلاعات و حق تساوي در برخورداري از همه حقوق فرهنگي پرداخته است. تنوع فرهنگي در قانون اساسي ايران سه عنصر فرهنگي يعني، زبان، مذهب و شيوه زندگي را در برگرفته است. به نظر مي‌رسد يكي از چالش‌ها و مشكلات پيش روي تنوع فرهنگي عدم به رسميت شناختن حقوق فرهنگي به شكل مستقل و عدم تخصيص بودجه فرهنگي مشخص سالانه از طرف دولت مي‌باشد. فرصت شمردن تنوع فرهنگي، نگرش به تنوع فرهنگي به عنوان زيربناي امنيت، اتخاذ سياست‌هاي چند فرهنگي به‌طور عام و سياست‌هاي تربيتي چند فرهنگي به‌طور خاص، توجه به واقعيت‌هاي اجتماعي و حساسيت‌هاي بين فرهنگي، ارتباط بين فرهنگي، آموزش بين فرهنگي و گفتگوي بين فرهنگي از مهمترين راهكاري تقويت تنوع فرهنگي در جمهوري اسلامي ايران از منظر جامعه‌شناسي سياسي است.