بررسي جامعه‌شناسي سياسي مباني فكري عقيدتي حقوق ملت در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و مشروطه

مباني فكري عقيدتي حقوق ملت در قانون مشروطه و قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران از موضوعاتي است كه محل بحث و اختلاف نظر است و كمتر مورد توجه قرار گرفته است. همين امر دستمايه نگارش مقاله حاضر شده است. هدف مقاله حاضر بررسي اين سوال است كه مباني فكري عقيدتي حقوق ملت در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و مشروطه از منظر جامعه‌شناسي سياسي چيست؟ فرضيه مقاله نيز عبارت است از:« تحولات سياسي اجتماعي داخلي مانند تعامل با دنياي خارج و كشورهاي اروپايي و همچنين حوادث خارجي مانند شكست روسيه از ژاپن مباني جامعه شناسي سياسي حقوق ملت در قانون مشروطه است. ادامه رويكرد آزادي‌خواهي در انقلاب اسلامي 1357 نيز مباني جامعه شناسي سياسي حقوق ملت در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران است. مقاله حاضر توصيفي تحليلي است و از روش كتابخانه‌اي براي بررسي موضوع مورد اشاره استفاده ‌شده است. يافته‌ها بر اين امر دلالت دارد كه حوادث مختلفي مانند شكست ايران از روسيه، تحولات صنعتي شدن و انقلاب‌هايي مانند انقلاب فرانسه به‌عنوان عامل خارجي و اعزام دانشجويان ايران به خارج از كشور و تعامل آن‌ها با دنياي خارج از ايران، ناتواني قاجارها در اداره درست امور كشور و نارضايتي طبقات مختلف ازجمله بازاريان و هم‌چنين نقش روحانيت زمينه‌هاي مشروطه و تحقق حقوق ملت در متمم قانون اساسي مشروطه را فراهم آورد. نتيجه اينكه ادامه روند ضد استبداي و مطالبات مردمي در جريان انقلاب اسلامي باعث تدوين فصل سوم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران به تاسي از قانون مشروطه شد.