بررسي كارايي خاك‌پوش سنگ و گياه بر ذخيره‌ رطوبتي خاك در كمربند سبز جنوب مشهد

قرار گرفتن ايران بر كمربند خشك جهان و خشكسالي هاي اخير لزوم افزايش بهره وري از آب خصوصاً در پروژه هاي احياء طبيعت از جمله طرح هاي كمربند سبز شهرهاي بزرگ كشور را دوچندان نموده است. لذا بررسي و تحقيق در خصوص يافتن راهكارهايي كه بتواند هدررفت رطوبت خاك را كاهش داده و نياز گياهان به آب را تعديل نمايد ضرورتي انكار ناپذير است. بر اين اساس هدف از تحقيق حاضر ارزيابي كارايي خاك‌پوش هاي سنگ و بقاياي گياهي بر نگهداشت رطوبت خاك چاله هاي گياهي كشت شده در كمربند سبز جنوب مشهد است. براي اين منظور دو تيمار آبياري در سه بلوك شامل تيمارهاي خاك‌پوش سنگ، خاك‌پوش بقاياي گياهي و شاهد در مجموع به مساحت 1.5 هكتار با 9 گونه (دغدغك، داغداغان، زالزالك، جارو، توت، سنجد تلخ، سرو، زبان‌گنجشك، كام تيغ) و چهار تكرار در هر بلوك كشت شد. بلوك ها بر اساس يك برنامه آبياري مشخص و از پيش تعيين شده آبياري شد و با اندازه‌گيري مرتب رطوبت و دماي خاك و نيز ميزان زنده‌ماني و رشد گونه هاي كشت شده در طول تحقيق تاثير خاك‌پوش هاي استفاده شده بر ذخيره رطوبت و دما و نيز استقرار و رشد گياهان بررسي شد. نتايج نشان داد تيمار مالج سنگ در بيش‌تر گونه ها با تفاوت معني‌داري در حد 99 درصد رشد بهتري دارند. هم‌چنين از نظر نگهداشت رطوبت خاك‌پوش گياهي در روزهاي ابتدايي پس از آبياري داراي اختلاف معني‌داري با ساير تيمارها بود ولي با گذشت زمان وضعيت ذخيره رطوبت در خاك‌پوش سنگ وضعيت بهتري نشان داد. از نظر زنده ماني تفاوت معني‌داري بين تيمارها مشاهده نشد. در نهايت با توجه به نتايج حاصل شده و از آن‌جايي كه خاك‌پوش سنگي علاوه‌بر ميزان تاثير، هم از نظر تهيه و اجرا و هم از نظر ماندگاري در عرصه داراي ارجحيت است، مي تواند به‌عنوان راهكار مناسب تر پيشنهاد شود.