امكان‌سنجي توسعۀ انرژي‌هاي تجديدپذير شهري اهواز با رويكرد دفاع غير‌عامل

در قرن 21 ميلادي مهم‌ترين سياست‌هاي جهاني براي كاهش آلاينده‌هاي محيطي شامل اقتصاد كم‌كربن و توسعۀ انرژي‌هاي تجديد‌پذير است كه اين سياست‌ها منجر به كاهش گازهاي گلخانه‌اي و صرفه‌جويي در انرژي مي‌شود؛ اما در راستاي رسيدن به اين امر چالش‌هاي متعدّدي وجود دارد؛ از اين رو هدف از پژوهش حاضر بررسي و تحليل چالش‌هاي توسعۀ انرژي در شهر اهواز با رويكرد پدافند غير‌عامل است. پژوهش حاضر ازلحاظ هدف، كاربردي و ازلحاظ روش، پيمايشي و توصيفي–تحليلي است. اطلاعات لازم در اين پژوهش به‌صورت اسنادي، كتابخانه‌اي و ميداني (پرسشنامه و مصاحبه) جمع‌آوري شده است. جامعۀ آماري پژوهش حاضر خبرگان حوزه‌هاي شهر و انرژي است. شيوۀ نمونه‌گيري در اين پژوهش، نمونه‌گيري طبقه‌اي متناسب با حجم نمونه است. همچنين، روش آناليز نيز كمّي بوده كه در آن از تكنيك‌هاي ARAS, VIKOR استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان داد كه مجموعه‌ چالش‌هاي موجود به‌ترتيب در توسعۀ انرژي زمين‌گرمايي، انرژي زيست‌توده، انرژي آبي، بادي و خورشيدي بيشترين اثر‌ها را دارد. نتايج تكنيك VIKOR حكايت از آن دارد كه از ميان شاخص‌هاي پدافند غير‌عامل در كاهش چالش‌هاي انرژي تجديد‌پذير انرژي خورشيدي با امتياز 1رتبۀ اول، انرژي بادي با امتياز 0.758 در رتبۀ دوم، انرژي آبي با امتياز 0.2220 در رتبۀ سوم قرار گرفته است. همچنين، انرژي زمين‌گرمايي و زيست‌توده به‌ترتيب در پايين‌ترين رتبه قرار دارد. نتايج ادغام‌سازي نيز نشان داد كه بين شاخص‌هاي پدافند غير‌عامل و چالش‌هاي توسعۀ انرژي نوعي وابستگي وجود دارد كه اين وابستگي بسته به هر نوع انرژي تجديد‌پذير با يكديگر متفاوت است. در‌نهايت، مشخص شد كه امكان توسعۀ انرژي حاصل از خورشيد در اهواز زياد است؛ اما توسعۀ انرژي حاصل از گرمايش زمين امكان كمي دارد.