ارزيابي مصرف انرژي در مسكن زمين پناه به عنوان الگويي پايدار در محيط شهري ( مطالعه موردي: شهر شيراز)

در دوران معاصر، توجه به كنترل مصرف انرژي در شهر و اجزاء تشكيل‌دهنده آن از جمله ساختمان‌ها در مقياس‌هاي كوچك و بزرگ از اهميت ويژه‌اي برخوردار بوده و نگاهي جامع به برنامه‌ريزي شهري مي‌تواند در راه رسيدن به اين هدف تأثير گذار باشد. تامين انرژي مورد نياز سرمايش و گرمايش ساختمان ها از دغدغه هاي اصلي مديريت مصرف انرژي است و در اين راستا مسكن زمين‌پناه به عنوان الگويي پايدار با ايجاد كيفيت دمايي ثابت در فضاي داخلي، مي تواند سهم مؤثري در كاهش مصرف انرژي ساختمان و در مقياسي بالاتر مصرف انرژي شهر داشته باشد. هدف از انجام اين پژوهش مقايسه مصرف انرژي گرمايشي و سرمايشي بناي زمين پناه حياط مركزي با مدل غير زمين پناه است روش انجام پژوهش از نوع كمي بوده و در روند كلي آن، پس از انجام مطالعات اوليه، مدل‌سازي ساختمان با نرم‌افزار اسكچاپ انجام شد و دماي خاك در شهر شيراز، در اعماق متفاوت تعيين گرديد. در مرحله بعد داده‌هاي اقليمي شهر شيراز از نرم‌افزار متئونورم استخراج گرديد و كليه داده هاي به دست آمده، جهت شبيه‌سازي حرارتي در نرم ‌افزار انرژي‌ پلاس مورد استفاده قرار گرفت. نتايج نشان داد كه از ميان تمامي حالات فرورفتگي مدل در اعماق خاك، نمودار مربوط به انرژي سرمايشي در عمق 6 متري زمين، صرفه‌جويي ساليانه به ميزان تقريبي 44 درصد را نسبت به مدل غير زمين ‌پناه و نمودار انرژي گرمايشي بنا در همان عمق، افزايش 18 درصدي ساليانه، نسبت به مدل مستقر بر سطح زمين را نشان مي‌دهد؛ اما در نهايت، مجموع انرژي گرمايشي و سرمايشي ساليانه مدل در عمق 6 متري زمين، كاهشي به اندازه 32 درصد را نسبت به مدل مستقر بر سطح زمين نشان مي‌دهد كه در حقيقت بيشترين ميزان صرفه جويي در ميان ساير حالات است. لذا بهره گيري از اين تكنيك ساخت و ساز مي تواند در كاهش مصرف انرژي موفق باشد.