بررسي عوامل موثر بر توسعه ميان افزا در بازآفريني بافت هاي ناكارآمد شهري با رويكرد زمينه گرايي در افزايش تعاملات ساكنين (مطالعه موردي شهرداري منطقه 6 كلانشهر مشهد)

اين پژوهش به بررسي عوامل مؤثر بر توسعه ميان‌افزا در بازآفريني بافت‌هاي ناكارآمد شهري با رويكرد زمينه‌گرايي و افزايش تعاملات ساكنين در منطقه 6 كلانشهر مشهد مي‌پردازد. اين مطالعه پيمايشي به روش توصيفي و همبستگي در سال جاري انجام خواهد شد. هدف آن كاربردي است و با استفاده از نتايج تحقيقات قبلي براي بهبود رفتارها و روش‌ها به كار مي‌رود. از لحاظ زماني، اين پژوهش مقطعي است و داده‌ها را در يك مقطع زماني گردآوري مي‌كند. براي ارائه مدل كاربردي از روش‌هاي QMS و Q استفاده خواهد شد و بررسي‌ها در نرم‌افزارهاي PLS و SPSS انجام مي‌شود. جامعه آماري شامل مديران شهري و شهروندان ساكن در منطقه مورد مطالعه است، كه اعضاي شوراي اجتماعي و كارگروه‌هاي توسعه محلي را نيز شامل مي‌شود. نتايج نظري پژوهش نشان داده است كه بافت‌هاي ناكارآمد شهري پهنه‌هايي از شهر هستندكه درمقايسه باساير پهنه‌هاي شهر از جريان توسعه عقب افتاده، از چرخه‌ تكاملي حيات جدا گشته و به كانون مشكلات و نارساييها درآمده‌اند. نتيجه آنكه، مشهد بافت‌هاي ناكارآمد بررسي شده كه براي هر يك شناسه‌هايي تعيين گرديده كه شايد در برخي موارد جامع نبوده و نيازمند اصلاحاتي باشند؛ ولي بهتر آن است كه شاخص‌هايي براي شناسايي بافتهاي نا‌كارآمد شهري به كار رود كه ديدي همه جانبه نسبت به مسائل شهري داشته و از جداسازي انواع بافتهاي شهري ناكارآمد اجتناب گردد. همچنين بايد تمام انواع بافتهاي تاريخي، صنعتي، محدوده‌هاي تجاري متروكـه و‌... به عنوان بافت ناكـارآمد تلقي شده و به صورت يكپارچه براي آنها تصميم‌گيري شود. ضمن آنكه، شاخص‌ها بايد به گونه‌اي تنظيم شوند كه با ارايه ميزاني براي سنجش، ابهامات ممكن را به حداقل رسانند.