ايدز و حق بر آگاهي اشخاص در معرض خطر (مطالعه تطبيقي در حقوق آمريكا و ايران)

سياست كشورها در قبال ايدز به عنوان بيماري مسري خطرناك، جلوگيري از انتقال ويروس HIV است كه در اين ميان، همسران به ويژه زنان به عنوان قشر در معرض خطر ابتلا از طريق رابطه جنسي نيازمند حمايت بيشتري هستند كه مي‌تواند از طريق الزام قانوني براي آگاه‌سازي از ابتلاي همسر به ويروس و مشاوره دادن براي اقدامات مقتضي تأمين شود. اگرچه اين تكليف با حق بر سلامت به عنوان يكي از حق‌هاي بشري، سازگار است وليكن با اصل محرمانگي اطلاعات بيمار به عنوان يكي ديگر از مصاديق حقوق بشر، در تعارض است و حال سوال اين است كه كداميك در اولويت است و در چه شرايطي مي‌توان يكي را بر ديگري ترجيح داد؟ در پاسخ به اين سوال، با توجه به اينكه ايران در زمينه ايدز، فاقد قانون خاص و در مقابل آمريكا در اين خصوص از ادبيات حقوقي غني برخوردار است، با استفاده از روش توصيفي تحليلي به مطالعه تطبيقي حقوق آمريكا پرداخته و پس از طرح ديدگاه‌هاي مختلف و با استفاده از مباني فقهي و حقوقي داخلي، در راستاي رفع اين خلأ حقوقي، پيشنهاداتي ارائه شده است. اگرچه وظيفه نخستين براي كادر درمان، رعايت اصل رازداري بيمار است اما زمانيكه خطر بزرگتري براي اطرافيان وجود دارد، حمايت از اشخاص در معرض خطر، الزامي است كه بايد با رعايت شرايط و اقتضائات بيماري ايدز، به آنها اطلاع‌رساني لازم صورت گيرد.