نقش رويكرد حقوق بشر محور در تسهيل دادخواهي تغيير اقليم بعد از موافقت‌نامه پاريس

موضوع تغييراقليم و پيامدهاي مخرب آن امروزه يكي از ابرچالش‌هاي جهاني تلقي مي‌شود. براي مقابله با آن راهكارهاي عملي گسترده‌اي اعم از ملي و بين‌المللي در دست اجراست. يكي از مسائل كليدي در اين روند، امكان دادخواهي عليه موارد سوءعملكرد يا ترك فعل‌هاي مخرب دولت‌ها يا ساير بازيگران در عرصه جهاني است. فعالين مختلف با تقويت پيوندهاي حقوقي پيامدهاي تغييراقليم با حقوق بشر در تلاش هستند تا ظرفيت‌هاي قضايي يا شبه قضايي ملي يا بين‌المللي براي رسيدگي به موارد دادخواهي تغييراقليم را ارتقا بخشند. اينكه در روند تلاش‌هاي مزبور، از حيث نظري چگونه پيوندهاي تغييراقليم با حقوق بشر توجيه مي‌شود، از چه سازوكارهايي براي دادخواهي بهره مي‌برند و رويه سازوكارهاي قضايي يا شبه‌قضايي مختلف در اين زمينه با چه ويژگي‌هايي همراه بوده و چگونه موانع فني فراروي دادخواهي را مرتفع ساخته و نهايتا چشم اندازهاي آتي در اين زمينه را چگونه مي‌توان ارزيابي كرد؟ محورهاي اصلي پژوهش حاضر هستند كه با روش توصيفي تحليلي و ابزار كتابخانه‌اي و مطالعه اسناد مختلف از جمله رويه‌هاي قضايي و شبه‌قضايي ذيربط و با استقراء داده‌هاي متنوع براي استنتاج نتايج كلي و قابل تعميم انجام پذيرفته است. دست‌آورد پژوهش بر ظرفيت بالاي رويكرد حقوق بشر محور، در رابطه با دادخواهي از مسببان تغيير اقليم تاكيد دارد.