واكاوي كيفيت سيستم مديريت بحران شهري از منظر رويكرد ساختاري (مطالعه موردي: شهر اردبيل)

به منظور مديريت بهينه بر مراحل مختلف سانحه، رويكردهاي گوناگوني به كار گرفته مي‌شوند كه اساساً در دو گروه مدرن و توسعه‌اي يا جامعه‌محور طبقه‌بندي مي‌شوند. رويكردي كه در سالهاي اخير مورد توجه قرار گرفته است، توسعه‌اي يا جامعه‌محور است. پژوهش حاضر در چهارچوب ديدگاه مخاطره‌شناسي مبتني بر ساختار شكل گرفته است و هدف آن ارزيابي كيفيت سيستم مديريت بحران شهر اردبيل با تاكيد بر رويكرد ساختاري مي‌باشد. روش تحقيق در اين پژوهش كمي است. در اين پژوهش به منظور تنظيم پرسشنامه و دستيابي به ابزاري جهت جمع‌آوري داده‌هاي مورد نياز از طريق بحث و گفتگو با گروه دلفي عوامل و مولفه‌هايي براي پژوهش شناسايي گرديد. سپس عوامل و مولفه‌هاي استخراج شده در مرحله قبل به صورت سوالات پرسشنامه تنظيم گرديد. جامعه آماري تحقيق در اين مرحله مسئولان شاغل در سازمانهاي دولتي و غير دولتي فعال در حوزه مديريت بحران شهر اردبيل هستند. پرسش‌نامه‌هاي تكميلي و داده‌هاي حاصل از آن جهت انجام آزمون‌هاي آماري و مدل‌يابي معادلات ساختاري در محيط نرم‌افزارهاي SPSS و SMART PLS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. خروجي معادلات ساختاري نشان مي‌دهد كه همه عوامل شناسايي شده براي تحقيق تاثير مثبت معناداري بر سيستم مديريت بحران شهر اردبيل دارند.