تحليلي بر تحقق ‌پذيري شاخص ‌هاي زيست محيطي طرح جامع شهر اردبيل

امروزه تهيه و اجراي طرح ‌هاي توسعه‌ي شهري، به عنوان ابزار و راه‌حل منطقي و عملي بسياري از كشورها، براي فائق آمدن بر مسائل و مشكلات شهرها و نواحي شهري و بهبود شرايط زيستي و كالبدي آن‌هاست. شهر اردبيل و كشور ايران نيز از اين امر مستثني نيست و در واقع هدف اصلي اين تحقيق تحليل پيشنهادات طرح جامع شهري اردبيل در بعد زيست محيطي است. در همين خصوص روش تحقيق مورد استفاده در اين پژوهش آميخته (كمي و كيفي) است. جامعه‌ي آماري تحقيق كارشناسان و خبرگان حوزه شهري مي‌باشند كه بر اساس روش نمونه‌گيري انتخابي و گلوله‌برفي از 100 نفر از آنها پرسشنامه تكميل شده و داده‌هاي گردآوري شده با استفاده از آزمون T تك نمونه‌اي در قالب نرم افزار SPSS تجزيه و تحليل شده است. در همين راستا، نتايج به دست آمده از بررسي‌هاي اسنادي، مشاهدات ميداني، مصاحبه و تكميل پرسشنامه‌اي خبرگان نشان داده كه طرح‌ جامع شهري اردبيل موفق نبوده‌ است. با عنايت به پيشنهادهاي زيست محيطي طرح جامع و پيشبرد آن‌ها تا افق طرح (1400)، مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه ميزان تحقق پيشنهادهاي زيست محيطي طرح جامع شهر اردبيل در حد متوسط بوده است و اينكه ترسيم چشم‌انداز شهر سبز براي اردبيل 1400، محقق نشده است. شهر اردبيل در وضعيت كنوني با مجموعه‌اي از مسايل زيست محيطي درگير است، كه نشان‌دهنده ناپايداري شهر اردبيل در زمينه اين زمينه مي‌باشد. لذا در راستاي تحقق اهداف طرح هاي توسعه‌اي پيشنهاد شده است كه در كنار پيش‌بيني بودجه مكفي و مشخص كردن مسول تحقق هر پيشنهاد، ضمانت‌هاي اجرايي-اقدامي لازمه نيز در نظر گرفته شود.