بررسي تأثير جهت‌گيري راهبردي در چابكي و تاب‌آوري زنجيرۀ تأمين گردشگري

با توجه به اهميت گردشگري از نظر اقتصادي و فرهنگي و نقش پنهان آن در دستيابي به توسعهٔ اقتصادي و حوادث و رخدادهايي كه در رونق و ركود اين صنعت تأثير دارند ازجمله شرايط حاضر و بروز پاندمي كرونا، آشنايي با راهبردهايي براي تاب‌آوري و چابك كردن اين صنعت ضروري است. ازاين‌رو، اين پژوهش، با پرداختن به نقش جهت‌گيري‌هاي استراتژيك، تأثيرات كارآفريني، زيست‌محيطي، زنجيرهٔ تأمين، فنّاوري، بازار و يادگيري را در توسعهٔ چابكي زنجيرهٔ تأمين گردشگري و انعطاف‌پذيري زنجيرهٔ تأمين گردشگري بررسي مي‌كند. جامعهٔ آماري اين پژوهش شامل مديران هتل‌ها و تورليدرهاي شهر تهران است كه 286 نفر براساس فرمول كوكران به‌منزلهٔ نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسش‌نامه است و تجزيه‌‌وتحليل داده‌هاي پژوهش نيز با استفاده از روش معادلات ساختاري و نرم‌افزار آماري SPSS و SmartPLS انجام شد. براساس نتايج، ضريب آلفاي كرونباخ براي تمام متغيرهاي پژوهش 0.810 است كه در سطح مطلوب است و نشان از اعتبار سنجه‌هاي پژوهش دارد. در اين پژوهش، به بررسي تأثير شش جهت‌گيري مختلف درخصوص تاب‌آوري و چابكي زنجيرهٔ تأمين گردشگري در شهر تهران پرداخته شد كه ضمن تأييد تأثير جهت‌گيري‌هاي راهبردي در تاب‌آوري و چابكي زنجيرهٔ تأمين گردشگري در شهر تهران مشخص شد كه جهت‌گيري بازار بيشترين و جهت‌گيري يادگيري كمترين تأثير را در تاب‌آوري زنجيرهٔ تأمين گردشگري دارد. از طرفي، جهت‌گيري فنّاوري بيشترين و جهت‌گيري زيست‌محيطي نيز كمترين تأثير را در چابكي زنجيرهٔ تأمين گردشگري دارد.