اثر نوع محتوا و روش آموزش تربيت‌بدني بر كيفيت گذران اوقات‌فراغت دانش‌آموزان‌ (مطالعۀ موردي: دانش‌آموزان شهر بصرۀ عراق)

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر نوع محتوا و روش آموزش تربيت‌‌بدني بر كيفيت گذران اوقات‌فراغت دانش‌آموزان دورۀ ابتدايي كشور عراق بود. روش پژوهش از حيث هدف كاربردي و به‌لحاظ نوع، توصيفي ـ هم‌بستگي مبتني‌بر مدل‌سازي معادلات ساختاري بوده كه داده‌هاي آن به‌صورت ميداني جمع‌آوري شده است. جامعۀ آماري شامل دانش‌آموزان شهر بصره در كشور عراق بوده كه براي تعيين حجم نمونه در اين پژوهش از روش ده‌برابري تعداد گويه‌هاي ابزار پژوهش استفاده شد و بر اين اساس، 470 دانش‌آموز به‌عنوان نمونۀ آماري انتخاب شدند. از سه پرسش‌نامۀ استاندارد كيفيت گذران اوقات‌فراغت دانش‌آموزان، نوع محتواي تربيت‌بدني و روش آموزش تربيت‌بدني استفاده شد. نتايج نشان داد كه بين نوع محتواي تربيت‌بدني و مؤلفه‌هاي آن (به‌جز مؤلفۀ بازي منصفانه و همكاري) با كيفيت گذران اوقات‌فراغت رابطۀ‌ مثبت و معناداري برقرار است (0.05P ). همچنين بين روش آموزش تربيت‌بدني و مؤلفه‌هاي آن (به‌جز مؤلفۀ آموزش دانش‌آموز‌محور) با كيفيت ‌گذران ‌اوقات‌فراغت رابطۀ‌ مثبت و معناداري برقرار است (0.05P ) و مدل معادلات ساختاري از برازش معناداري برخوردار است. گفتني است معلمان تربيت‌بدني مي‌توانند با به‌كارگيري محتواي مناسب و متناسب با هر ردۀ سني و استفاده از روش‌هاي آموزشي مطلوب، به‌ويژه با شركت‌دادن فعال دانش‌آموزان در فرايند آموزش درس تربيت‌بدني، به جذب اين افراد به‌سوي ورزش و فعاليت‌هاي بدني كمك كنند و اين امر به تربيت نيروي انساني سالم منجر مي‌شود كه خود عاملي بسيار مهم در توسعۀ كشورمان است و باعث ارتقاي جايگاه كشور در نظم نوين جهاني مي‌شود.