راهكارهايي براي توسعۀ عدالت ‌محور و اصلاح پراكنش زيرساخت‌ها و تأسيسات گردشگري در ايران

لازمۀ توسعۀ پايدار در بخش گردشگري وجود زيرساخت‌ها و تأسيسات لازم براي گردشگري است كه شامل طيفي از سازه‌ها، دستگاه‌هاي اساسي و مؤسسات خدماتي است كه به تسهيل و رونق سفر منجر مي‌شوند. از مشكلات مهم توسعۀ گردشگري، در ايران، پراكنده‌نبودن اين زيرساخت‌ها و تأسيسات به‌گونه‌اي متوازن و متعادل در سطوح ملي و استاني است. اغلب اين زيرساخت‌ها در چند استان مهم و به‌خصوص در شهرهاي بزرگ متمركز شده‌اند. اين مسئله موجب هدايت عمدۀ جريان گردشگري به اين مقاصد، مغفول‌ماندن بسياري از مقاصد مستعد و بالقوۀ گردشگري و، به‌تبع آن، توزيع ناعادلانۀ منافع و عوايد حاصل از گردشگري در سطوح ملي و استاني شده است. در اين مطالعه، تلاش شده است تا، با به‌كارگيري روشي شامل استفاده از مطالعات پيشين و سياست‌هاي توسعه در ايران، تحليل اسناد بالادستي گردشگري، مطالعات تطبيقي سياست‌هاي ديگر كشورها و همچنين تحليل داده‌هاي مستخرج از سالنامه‌هاي آماري، ضمن شناسايي وضعيت فعلي پراكندگي زيرساخت‌هاي گردشگري در پهنۀ جغرافيايي ايران، راهكارهايي براي توسعۀ اين‌گونه زيرساخت‌ها در سراسر كشور، با رويكردي متوازن و عدالت‌محور، ارائه شود. از اين طريق، مي‌توان نقش صنعت گردشگري در رونق اقتصادي مناطق كمتر برخوردار كشور، اشتغال و ايجاد رفاه و آسايش براي ساكنان اين مناطق را پررنگ‌تر كرد.