پاسخ‎‎ سيستم‎هاي انعقاد خون، فيبرينوليز و فون ويلبراند به پروتكل‌هاي مختلف تناوبي و تداومي شنا در رت‎هاي صحرايي نر سالمند

زمينه و هدف: حوادث ترومبوتيك در دوران سالمندي شايع است و فعاليت تناوبي شديد ( HIIE) براي سلامت افراد سالمند تجويز مي‎شود. با اين وجود، اثرات HIIE بر هموستاز در افراد سالمند مشخص نيست. بنابراين، تحقيق حاضر با هدف بررسي پاسخ‌ عوامل هموستازي به پروتكل‌هاي مختلف HIIE و فعاليت تداومي در رت‌هاي صحرايي نر سالمند انجام گرفت. روش تحقيق: تعداد 24 سر رت صحرايي نر سالمند در چهار گروه قرار گرفتند. رت‌‌ها در گروه شناي تناوبي با حجم كم (HIIEL) 14 وهله فعاليت 20 ثانيه‎اي با استراحت‌‌هاي 10 ثانيه‌‌اي با شدت 110 درصد بار بيشينه قابل تحمل (MSL). رت ها در گروه شناي تناوبي با حجم بالا (HIIEH)  پنج وهله فعاليت چهار دقيقه‏اي با شدت 80 درصد MSL با استراحت سه دقيقه‌‌اي، و در گروه تداومي (CTN) 35 دقيقه فعاليت با شدت 60 درصد MSL انجام دادند. گروه كنترل به مدت 35 دقيقه بدون فعاليت ورزشي در آب كم عمق غوطه‌‌ور ماندند. نمونه‎هاي خوني بلافاصله بعد از فعاليت ورزشي براي اندازه گيري لاكتات و متغيرهاي هموستازي گرفته شد. تحليل آماري داده ها با استفاده از روش تحليل واريانس يك راهه در سطح معني داري 0/05 p انجام شد. يافته‎ها: غلظت لاكتات متعاقب HIIEL در مقايسه با گروه‌هاي ديگر، افزايش يافت. همچنين در گروه‌هاي HIIEL و HIIEH فعاليت ورزشي منجر به افزايش معني‎دار عامل فون ويلبراند گرديد. اگرچه عامل VIII و فيبرينوژن به ترتيب در هر دو گروه CTN و HIIEL افزايش و كاهش؛ و در گروه HIIEH، كاهش و افزايش داشتند؛ اما تغييرات معني‌‌دار نبودند. همچنين، تغييرات معني‌‌داري در سطوح دي دايمر، زمان ترومبوپلاستين نسبي فعال شده و زمان پروترومبين پس از شنا، در هيچ گروهي ديده نشد. نتيجه گيري: با توجه به افزايش بيشتر عامل فون ويلبراند پس از فعاليت تناوبي (در مقايسه با فعاليت تداومي)؛ مي توان نتيجه گيري نمود كه فعاليت تداومي با شدت متوسط نسبت به HIIE براي دوران سالمندي ايمن‌‌تر مي‌‌باشد.