ارائه رويكردي نوين و سبز به منظور سنجش و ارزيابي توان منطقه زاگرس براي استقرار صنايع

آمايش سرزمين، تنظيم رابطه بين انسان، سرزمين و فعاليت به‌منظور بهره برداري درخور و پايدار از جميع امكانـات اسـت. با توجه به فقدان برنامه جامع آمايش سرزمين در ايران و به ويژه در زاگرس، نابودي دارايي هاي طبيعي و زيستگاه هاي منطقه و وضعيت معيشتي نامناسب، پرداختن به اين امر ضروري مي باشد.  در اين تحقيق از روش ارزيابي فضايي در تركيب با روش هاي تصميم گيري استفاده شده است. بدين منظور 31 معيار در دو بخش اكولوژيك و اقتصادي-اجتماعي به‌منظور سنجش و ارزيابي توان منطقه زاگرس استفاده شده است. ابتدا با استفاده از 20 معيار، توان اكولوژيكي مورد ارزيابي قرار گرفته و شاخص آن به‌دست‌آمده و سپس با استفاده از 11 معيار شاخص توسعه اقتصادي-اجتماعي محاسبه شده و از تركيب اين دو شاخص، شاخص نهايي توسعه استخراج شده است. بر اساس نتايج نهايي ارزيابي و معيارهاي مورد استفاده در اين فرايند، حدود 59 درصد كل منطقه داراي محدوديت است. 72/2 درصد از منطقه داراي توان بسيار مناسب براي توسعه صنعتي بوده و حدود 55/5 درصد نيز داراي توان مناسب است. بدين معني كه در مجموع حدود 5/8 درصد از مساحت منطقه موردمطالعه داراي توان مناسب و بسيار مناسب براي توسعه است. شاخص توسعه اقتصادي-اجتماعي بر اساس 11 معيار اقتصادي و اجتماعي تعريف شده است كه براي هر استان به‌صورت جداگانه محاسبه و سپس در تركيب با شاخص توان اكولوژيك مورد ارزيابي نهايي قرار گرفته اند. نتايج اين شاخص نشان مي دهد كه استان كرمانشاه بيشترين توان (52/0) و استان كردستان كمترين توان (20/0) را دارا مي‌باشند.