تحليل و ارزيابي ابعاد تاب‌آوري شهري در مواجهه با سيلاب (مورد مطالعه: رودخانه خرم رود شهر خرم‌آباد)

تاب آوري شهري به توانايي يك سيستم شهري در مقياس زماني و فضايي براي حفظ يا بازگشت سريع به عملكردهاي مطلوب گذشته گفته مي شود. امروزه يكي از عمده ترين مسائل و مشكلاتي كه بيشتر كلان شهرهاي جهان با آن دست به گريبان‌اند، مخاطرات طبيعي است كه همواره سكونتگاه هاي بشر و جان انسان ها را تهديد مي كند و در مدت كوتاهي مي تواند خسارات و تلفات بسيار گسترده اي برجاي بگذارد. در اين راستا، پژوهش حاضر باهدف ارزيابي ابعاد تاب‌آوري شهري در برابر مخاطرات طبيعي در شهر خرم آباد تدوين شده است. تحقيق حاضر برحسب هدف، كاربردي و  برحسب نحوه گردآوري داده ها يك تحقيق تحليلي مي باشد و ازلحاظ نحوه اجرا، از نوع پيمايشي و برحسب روش تحقيق از نوع كمي مي باشد. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم افزار SPSS، مدل هاي تركيبي (FARAS + FKOPRAS) و  FBMW استفاده شد. نتايج حاصل از آزمون تي تك نمونه اي در ابعاد (اقتصادي، اجتماعي، كالبدي-محيطي، نهادي-سازماني)، نشان داد، وضعيت تاب آوري شهري در خرم آباد ضعيف است و بر اساس مدل هاي تركيبي (آراس فازي و كوپراس فازي)، بعد اجتماعي با مقدار وزن 34.00، بالاترين ميزان تاب آوري و بعد نهادي-سازماني با مقدار وزن 30.00، كمترين ميزان تاب آوري را در شهر خرم آباد در مقابل سيلاب به خود اختصاص داده اند. در ادامه نيز بر اساس مدل فازي بي ام وي، در بعد اقتصادي، گويه برنامه ريزي جهت عدم وارد شدن خسارات به وسايل داخل منزل با مقدار وزن 0.043، بيشترين ميزان تاب آوري، در بعد اجتماعي گويه هاي آموزش در برابر آمادگي خطر، آگاهي و دانش با مقدار وزن 0.040، بيشترين ميزان تاب آوري، در بعد نهادي-سازماني گويه وضعيت آگاهي رساني مديران شهري هنگام رويارويي با بحران سيل با مقدار وزن 0.027 و در بعد كالبدي-محيطي، گويه ميزان تراكم ساختماني با مقدار 0.031 بيشترين ميزان تاب آوري را به خود اختصاص داده است.