شناسايي و تحليل عوامل بازدارنده توسعه روستايي در شهرستان خلخال

توسعه روستايي بخشي از برنامه هاي توسعه در هر كشوري محسوب مي شود كه در جهت دگرگون سازي ساختار جامعه روستايي به كار مي رود و مي تواند عاملي مهم در بهبود شرايط زندگي افراد، بالاخص قشر كم درآمد روستا و خودكفايي آنها محسوب گردد. با توجه به اهميت موضوع اين پژوهش با هدف شناسايي و تحليل عوامل بازدارنده توسعه روستايي به دنبال ارائه راهكارهاي مناسب در زمينه دستيابي به توسعه روستايي مي باشد. جامعه آماري پژوهش كليه سكونتگاه هاي روستايي شهرستان خلخال(150 روستا) واقع در سه بخش خورش رستم، شاهرود و مركزي مي باشد كه تمام شماري شده است. روش تحقيق توصيفي- تحليلي بوده و با كمك ابزار پرسشنامه اطلاعات در پنج بعد محيطي-اكولوژيك، اجتماعي-فرهنگي، اقتصادي، كالبدي-فضايي و مديتي-نهادي جمع آوري و به كمك شيوه SWOT تحليل شده است. نتايج نشان داد، 34  عامل بازدارنده توسعه روستايي در روستاهاي شهرستان خلخال شناسايي شد، كه اين عوامل بر اساس درجه اهميت سطح بندي شده و نتايج نشان داد،  6 عامل در سطح يك، 5 عامل در سطح دو، 7 عامل در سطح سه و 16 عامل در سطح چهار اهميت قرار دارند، در ادامه نيز به كمك ماتريس كمي برنامه ريزي استراتژيك مشخص شد، عواملي از جمله: شناسايي دقيق منابع گردشگري، جلوگيري از مهاجر فرستي ، كاهش بيكاري و بويژه بيكاري فصلي در سطح شهرستان از مهمترين عواملي هستند كه تمركز بر آنها و تلاش براي محو و يا كمرنگ كردن آنها امكان حصول به توسعه روستايي در محدوده مورد مطالعه را تسريع مي بخشد.