تحليلي بر وضعيت منابع آلاينده‌ هوا در مناطق 22گانه شهر تهران با استفاده از مدل DPSR

آلودگي هوا از مسائل عمده شهرهاي بزرگ جهان محسوب مي شود و به يكي از چالش هاي اصلي مديريتي كشورها تبديل شده است.هدف از مقاله حاضر بررسي وضعيت كيفيت هوا در مناطق شهري تهران مي باشد. پژوهش حاضر به لحاظ روش تحقيق با تبعيت از ماهيت مسئله، روشي تحليلي- توصيفي است و داده هاي مورد نياز از طريق مصاحبه و پرسسشنامه جمع آوري شده است. جهت وزن دهي به زيرشاخص ها از مدل تحليل سلسله مراتبي و نرم افزار Expert choice، جهت ترسيم نقشه ها و همپوشاني و تلفيق زيرشاخص ها از نرم افزار Arc GIS و جهت تحليل از مدل نيروي محركه، فشار، وضعيت و پاسخ استفاده شده است. نتايج نشان داد ميزان شاخص كيفيت هوا در مناطق از 31 تا 42.4در نوسان مي باشد كه بدترين وضعيت مربوط به مناطق 3، 7، 10، 18 بوده و بهترين وضعيت به مناطق 2، 5، 8، 13، 14، 15، 21 و 22 اختصاص داشته است. با تلفيق زيرشاخص هاي كيفيت هوا مشخص گرديد 9 منطقه از شرايط مناسب، 2 منطقه شهري داري شرايط نسبتاً مناسب و 11 منطقه داراي شرايط بسيار نامناسب مي باشند.