نقش ميانجي بهزيستي رواني در رابطه بين خوش‌بيني و كارآمدي خانواده

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش واسطه‌اي بهزيستي روان‌شناختي در ارتباط بين خوش‌بيني و كارآمدي خانواده است. جامعه آماري اين پژوهش تمام كارمندان متأهل مؤسسات و مراكز آموزش عالي استان قم، مشغول به كار در سال 1399ـ1400 بوده است. براساس قاعده تاباچنيك و فيدل از جامعه مذكور، بايد ـ دست‌كم ـ 122 نمونه انتخاب شود كه با 50 درصد افزايش، در مجموع از 183 تن نمونه‌گيري گردد. اين پژوهش از نوع «توصيفي» و از شاخه همبستگي بوده و ابزار گردآوري داده‌ها نيز پرسشنامه است. به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفي براي توصيف داده‌ها و براي آزمون فرضيه‌هاي تحقيق از تحليل معادلات ساختاري استفاده گرديده است. براساس نتايج به‌دست‌آمده، بين «خوش‌بيني» و «كارآمدي خانواده» رابطه مثبت و معنا‌داري هست. نيز بين «خوش‌بيني» و «بهزيستي روان‌شناختي» رابطه مثبت و معنا‌داري وجود دارد. همچنين بين «بهزيستي روان‌شناختي» با «كارآمدي خانواده» رابطه مثبت و معنا‌داري يافت شد. همچنين نتايج نشان داد: نقش ميانجيگري متغير «بهزيستي رواني» با ضريب بالا و سطح معنادار قابل قبولي پذيرفته شده است.