بررسي رابطه احساس گناه جنسي، افسردگي، احساس تنهايي و جهت‌گيري مذهبي با شدت خودارضايي در دانشجويان مجرد

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه احساس‌ گناه جنسي، افسردگي، احساس تنهايي و جهت‌گيري مذهبي با شدت خودارضايي در دانشجويان مجرد «مؤسسه آموزش عالي شانديز» انجام شده است. روش پژوهش از نوع «توصيفي همبستگي» است. جامعه آماري دانشجويان مجرد يكي از مؤسسات آموزش عالي شهرستان مشهد در سال تحصيلي 1399-1398 بودند. از بين اين جامعه، نمونه‌اي به حجم 179 تن كه دست كم يك بار اقدام به خودارضايي كرده بودند، به روش «نمونه‌گيري در دسترس» انتخاب شد. آزمودني‌ها پرسشنامه‌هاي «احساس گناه جنسي» موشر (SGQM)، مقياس «افسردگي» بك (BDI)، مقياس «احساس تنهايي هيجاني و اجتماعي بزرگسالان» ديتوماسو و اسپينر (SELSA)، پرسشنامه «جهت‌گيري مذهبي» آلپورت (AROS) و پرسشنامه محقق ساخته «شدت خودارضايي» را تكميل كردند. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون همزمان تجزيه و تحليل شدند. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه افسردگي، مذهب بيروني، و احساس تنهايي با شدت خودارضايي رابطه‌اي مثبت و معنادار و با احساس گناه جنسي با شدت خودارضايي در دانشجويان مجرد داراي رابطه‌اي منفي و معنادار است.