مطالعه تأثير هوش معنوي اسلامي بر تعامل شغلي كاركنان با تأكيد بر نقش ميانجي نيازهاي روان‌شناختي

با غالب شدن فضاي فكري پسانوگرايي (پست مدرنيسم) بر جوامع، انسان بيش از پيش احساس پوچي و بي‌هويتي مي‌كند. ازاين‌رو وجود معنويت در محيط كاري منجر به تقويت انگيزش و اميد كاركنان مي‌شود. اين مفهوم در جوامع اسلامي به سبب بافت فرهنگي و ديني در قالب «هوش معنوي اسلامي» معرفي شده است. هدف پژوهش حاضر مطالعه تأثير هوش معنوي اسلامي بر تعامل شغلي كاركنان با تأكيد بر نقش ميانجي نيازهاي روا‌ن‌شناختي بوده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كارمندان منطقه 20 شهرداري تهران به تعداد 500 تن بودند كه تعداد 217 تن با روش «تصادفي ساده» انتخاب شدند. در تحقيق حاضر براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه «تعامل شغلي» ليدن و ماسلين (1998)، «هوش معنوي» كينگ (2007) و «نيازهاي اساسي روان‌شناختي» گارديا، دسي و رايان (2000) استفاده شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي گردآوري شده روش «معادلات ساختاري» به كار گرفته شده است. نتايج نشان‌ داد نقش ميانجي نيازهاي روان‌شناختي بين هوش معنوي اسلامي و تعامل شغلي معنادار است.