آنتاگونيسم امرتوسعه در دولت هاي پسا انقلابي ايران؛ در ميانه نايافتگي توسعه و خروج از مسير توسعه

فرآيند توسعه در ايران با گذشت بيش از چهاردهه از عمر انقلاب همواره با دشوارگي روبه رو بوده است كه اين مسئله اساساً به دليل عدم اجماع گفتماني، تعارض ميان نيرو‌هاي اجتماعي، حاكميت نگرش‌هاي سياسي در تدوين و اجرايي‌شدن توسعه ساخت‌يابي شده است. چالش‌هاي اقتصادي جامعه ايران مانند تورم افسارگسيخته، نرخ بالاي بيكاري، كاهش ارزش پول ملي، شلختگي اقتصاد مالي – بانكي، وجود تحريم‌هاي گسترده اقتصادي، پيوند اقتصاد با متغيير‌هاي سياسي و گسست ميان نظام دانايي با حوزه توانايي دولت‌ها و ساخت قفس توسعه براي خود، بر عدم توفيق توسعه در ايران پساانقلاب اثرگذار بوده است. به همين منظور پرسش اصلي مقاله حاضر از اين قرار است كه چرخش‌هاي گفتماني توسعه به چه صورت مانع توسعه ايران شده‌اند؟ بر اين اساس فرض بنيادين اين پژوهش علت اين نايافتگي را ساخت قفس‌هاي توسعه، عدم اجماع و تبديل شدن امر توسعه به امري آنتاگونيستي در دولت‌هاي پس از انقلاب از سال 1368 تا 1400 مي‌داند. در همين چارچوب روش پژوهش حاضر توصيفي – تحليلي با تاكيد بر تلفيق نظريه‌ي چالمرز جانسون و اعجم‌اوغلو – رابينسون مي‌باشد.