ارتباط ميان توسعه‌ اقتصادي-اجتماعي و نابرابري اجتماعي در استان‌هاي ايران

پژوهش حاضر با هدف ِنيل به ارتباط و نسبت ميان دو مقوله‌ توسعه يافتگي اقتصادي-اجتماعي و نابرابري اجتماعي در استان‌هاي ايران به رشته‌ تحرير درآمده‌است؛ زيرا نسبت عدالت(= عدم نابرابري) و توسعه همواره موضوعي چالش برانگيز بوده است. در حالي‌كه اقتصاددانان اوليه‌ توسعه، هرنوع سمت‌گيري معطوف به عدالت را به ضرر نظام اقتصادي مي‌دانستند و نابرابري فزاينده‌ داخلي را به عنوان نتيجه‌ ناگزيرِ توسعه مسلّم فرض مي‌كردند، امّا با گذشت زمان مشخص شد كه شرايط عادلانه جزو متغيرهاي بسيار مهم عملكرد مطلوب اقتصادي محسوب مي‌گردند؛ به گونه‌اي كه تقريباً تمام عوامل بازتوليدكننده‌ توسعه نيافتگي ريشه در غفلت از مسئله‌ عدالت اجتماعي و نابرابري‌هاي فاقد توجيه دارد. حال اين پژوهش از حيث نوع مطالعه، تحقيقي تبييني مي باشد كه در مقام آزمون مدعا يا مقابله‌ فرضيه‌هاي نظري با واقعيت‌هايي كه بر آن‌ها دلالت دارند، از روش تطبيقي ِكمّي درون كشوري استفاده نموده است و در آن،واحد تحليل و مشاهده «استان/ سال» و سطح تحليل «ايران» با طرح تحقيق طولي براي دوره‌ زماني 1368 تا 1398 مطمح نظر مي باشد. چنانچه نتايج و يافته‌هاي اين تحقيق دال بر اين بوده است كه ميان دو مقوله‌ توسعه‌ اقتصادي-اجتماعي و نابرابري اجتماعي نوعي ارتباط خطي منفي معنادار با شدت نسبتاً متوسط (000/0beta: -0.324/ sig :) ديده شده‌است. با استناد به يافته‌هاي نهايي اين پژوهش، مي‌توان گفت كه نوعي مطابقت با ديدگاه نظري چلبي (ارتباط خطّي به شكل منفي ميان دو مقوله‌ توسعه‌ اقتصادي-اجتماعي و نابرابري اجتماعي) ديده شده و همچنين نتايج پژوهش حاضر با ديدگاه‌هاي نظري كوزنتس و رفيع‌پور در تضاد بوده است. .