كنش جمعي خشك‌شدن درياچه‌ي اروميه: كنش قومي خاموش

با آغاز دهه ي هشتاد و تسريع روند خشك شدن درياچه ي اروميه، متخصصان حوزه ي محيط زيست اين واقعه را يك مسئله ي زيست محيطي بسيار حياتي عنوان كردند و همين امر سبب واكنشهاي مختلف شهروندان استانهاي مجاور درياچهي اروميه گشت. با توجه به اين كه واكنشهاي مذكور، گروههاي مختلفي از مردم را در بر ميگرفت و تا امروز نيز تداوم داشته است، از آن تحت عنوان «كنش جمعي خشك شدن درياچه‌ي اروميه» ياد شده است. در اين مقاله، با اتكاء به چارچوب مفهومي مناسب و با روش اسنادي تلاش شده اين كنش جمعي زيست محيطي مورد مطالعه قرار گيرد. آن چه كه بررسي اين جنبش را حائز اهميت كرده و به پيچيدگيهاي تحليلي آن افزوده است، نقش گروههاي اجتماعي مختلف موجود در آذربايجان جهت پيش بردن آن ميباشد. اين امر طوري است كه فعالان محيط زيست، هويتطلبان و مليگرايان قومي و بخشي از مردم عادي جامعه همچون بازاريان و طرفداران تيم فوتبال تراكتورسازي تبريز و ... همگي با استفاده از ابزارها و فضاهاي عمومي در دسترس، سعي در رساندن صداي خود و بيان مطالبات خود دارند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه كنش جمعي خشك شدن درياچه اروميه ابتدا با كنش فعالان زيست محيطي مطرح شده و بعد ها توسط گروه‌هاي سياسي قومي- زباني تصرف شده و تداوم يافته است. به بيان ديگر كنش جمعي قومي تحت لواي بحران زيست محيطي زيست كرده و به حيات خود ادامه مي دهد.