رابطۀ علي شرم بيروني، خودانتقادي و ترس از شفقت به خود با خودجرحي در ميان دانشجويان: نقش ميانجي‌گر افسردگي و درگيري عاطفي خانواده

هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطۀ علي شرم بيروني، خودانتقادي و ترس از شفقت به خود با رفتار خودجرحي با ميانجي‌گري افسردگي و درگيري عاطفي خانواده در دانشجويان بود. جامعۀ آماري كليۀ دانشجويان كارشناسي دانشگاه شهيد چمران اهواز، ورودي 1399-1398 بودند. با نمونه‌گيري در دسترس، نمونه‌اي به حجم 258 نفر به‌منظور بررسي فرضيه‌ها انتخاب شد. به‌منظور جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامۀ خود آسيبي عمدي گراتز (DSHI)، مقياس شرم بيروني گروس و همكاران (ESS)، مقياس سطوح خودانتقادي تامسون و زوروف (LSCS)، مقياس ترس از شفقت به خود گيلبرت و همكاران (FSCS)، پرسشنامۀ افسردگي بك (BDI) و مقياس انتقاد و درگيري عاطفي خانوادۀ شيلدس و همكاران (FEICS) استفاده شد. ارزيابي الگوي پيشنهادي به روش الگويابي معادلات ساختاري در نرم‌افزار AMOS-24 انجام گرفت. نتايج نشان داد الگوي نهايي از برازش مطلوبي برخوردار است. همچنين مطابق يافته‌ها، اثرات مستقيم شرم بيروني، خودانتقادي و ترس از شفقت به خود بر افسردگي و درگيري عاطفي خانواده معنادار بود (0.05 p). همچنين افسردگي و درگيري عاطفي خانواده، اثرات مثبت مستقيمي بر خودجرحي دارند. نتايج بوت‌استراپ نشان داد افسردگي و درگيري عاطفي خانواده ميانجي‌گر رابطۀ شرم بيروني، خودانتقادي و ترس از شفقت به خود با خودجرحي هستند (0.05 p). با توجه به يافته‌ها، اثرات غيرمستقيم شرم بيروني، خودانتقادي و ترس از شفقت به خود بر خودجرحي از طريق نقش ميانجي‌گر افسردگي و درگيري عاطفي خانواده تأييد شد، مي‌توان نتيجه گرفت كه متغيرهاي پيش‌بين به‌صورت غيرمستقيم بر رفتار خودجرحي دانشجويان تأثير گذاشته‌اند.