پيامد آموزشهاي دوران بارداري؛ اصلاح سبك زندگي يا افزايش زايمان واژينال؟ يك مطالعه كوهورت گذشته نگر

زمينه و اهداف: با توجه به اهميت اصلاح سبك زندگي در دوران بارداري، ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ حاضر با هدف تعيين پيامد آموزشهاي دوران بارداري بر سبك زندگي و روش زايمان زنان شهر گرگان انجام گرفت. مواد و روش ها: اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪكوهورت گذشته نگر بر روي 352 ﻧﻔﺮ از زنان تحت پوشش مراكز جامع سلامت شهر گرگان كه 12-6 ماه از زايمان آنها گذشته، انجام شد. در ﮔﺮوه مواجهه، 176 نفر از زنان ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪه در ﻛﻼسﻫﺎي آﻣﺎدﮔﻲ زاﻳﻤﺎن به روش سرشماري و در گروه غيرمواجهه 176 زنان غير ﺷﺮﻛﺖﻛﻨﻨﺪه در اين كلاسها، با روش همسان سازي و متناظر با گروه مواجهه از نظر سن و تحصيلات مادر وارد مطالعه شدند. سبك زندگي بوسيله ابزار HPLP II اندازه گيري و تحليل داده ها به كمك نرم افزار SPSS18 و آزمون هاي كاي اسكوئر، تي مستقل، من ويتني، كروسكال واليس، آزمون آناليز واريانس و جهت بررسي تحليل خطر نسبي از رگرسيون لجستيك انجام شد.  يافته ها: ميانگين نمره كل سبك زندگي درگروه مواجهه (22/66 ± 141/16) و در گروه غيرمواجهه (20/67 ± 137/16) بود. ميانگين نمره، در تمام شش زيرحيطه سبك زندگي در گروه مواجهه، بيشتر از گروه غيرمواجهه بود؛ ولي آزمون تي مستقل تفاوت معني داري را بين دو گروه نشان نداد(0/08= P) اما در زيرحيطه مديريت استرس اين تفاوت معنادار بود(0/04= P). ميزان زايمان واژينال در گروه مواجهه 13/1درصد بيشتر از گروه غير مواجهه (0/009= P) يا  1/49 برابر گروه غير مواجهه با فاصله اطمينان 95 درصد (2/02-1/09) 1/49 بود. نتيجه گيري: شركت در كلاس هاي آمادگي زايمان، باعث افزايش ميزان زايمان واژينال و نيز بالاتر رفتن ميانگين كل سبك زندگي و شش زيرحيطه آن، حتي با گذشت 12-6  ماه بعد از زايمان مي شود و در زيرحيطه مديريت استرس بيشترين تاثير را دارد.