تاثير مداخله آموزشي نظريه محور بر خود كارآمدي و عملكرد روزانه سالمندان مقيم خانه هاي سالمندان شهر اصفهان

زمينه و هدف: يكي از مهمترين عوامل در بهبود وضعيت عملكردي سالمندان احساس خودكار آمدي مي باشد. پژوهش حاضر با  هدف تعيين تاثير مداخله نظريه محور بر خودكارآمدي و عملكرد روزانه سالمندان مقيم خانه هاي سالمندان شهر اصفهان انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر يك مطالعه مداخله اي است كه در سال1400 بر روي 128 سالمند مقيم در مراكز مراقبت از سالمندان شهر اصفهان انجام شد. نمونه ها با روش نمونه گيري خوشه اي وارد مطالعه شده اند. گروه مداخله، چهار جلسه مورد آموزش قرار گرفتند. ابزار گردآوري داده ها پرسشنامه خودكارآمدي در تكاليف روزمره سالمندان و پرسشنامه فعاليت روزانه زندگي سالمندان  بود. سطح خودكارآمدي و فعاليت روزمره زندگي سالمندان در سه مرحله قبل، يك هفته و دو ماه پس از مداخله اندازه گيري شد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از 16SPSS و آزمون هاي تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري تحليل كوواريانس استفاده شد. يافته ها: اختلاف آماري معني داري در ميانگين نمرات خودكارآمدي در انجام فعاليت هاي روزانه و دشوار زندگي در مراحل يك هفته و دوماه بعد از مداخله مشاهده شد(P 0/001). گروه مداخله به طور معني داري خودكارآمدي و سطح فعاليت روزمره زندگي بالاتري را يك هفته و دوماه پس از مداخله نسبت به گروه كنترل نشان دادند (P 0/001). نتيجه گيري: مداخله آموزشي طبق نظريه خودكارآمدي بندورا توانست سبب ارتقا احساس خودكارآمدي در سالمندان ساكن در مراكز نگهداري از سالمندان گردد. همچنين مداخلات منجر به بهبود سطح فعاليت روزمره زندگي سالمندان مراكز شد.