تحليل تشبيه در آثار هوشنگ مرادي كرماني

تشبيه بيانگر عصارۀ فكري و ذهني شاعر و نويسنده است كه دستيابي به لايه‌هاي پنهان خيال را در آثار شاعران و نويسندگان ممكن مي‌سازد و خواننده را با عقايد و باورهاي شخصي، تجارب زندگي و نوع نگاه آن‌ها به جامعه آشنا مي‌سازد. تشبيهات غالباً تحت ‌تأثير علايق و نگرش‌هاي محوري شاعر و نويسنده پديد مي‌آيند و در پس آن، مي‌توان به افكار غالب و حاكم برجامعه پي‌برد؛ زيرا تشبيهات هم متأثر از عوالم شخصي و فردي شاعر و نويسنده هستند و هم تحت ‌تأثير فرهنگ و عقايد جامعه شكل مي‌گيرند؛ ازاين‌رو تشبيهات خواسته يا ناخواسته از اين امور تأثير مي‌پذيرند. در ميان صور خيال، تشبيه، همواره مورد توجه خاص شاعران و نويسندگان بوده ‌است. هوشنگ مرادي كرماني نيز به تشبيه توجه بسيار داشته‌ است؛ به حدي‌كه تشبيه مهم‌ترين و پركاربردترين صورت خيالي در داستان‌هاي مرادي كرماني است. در اين پژوهش كه به‌شيوه توصيفي_تحليلي انجام شده ‌است، با مطالعه و بررسي تمام آثار مرادي كرماني، تشبيهات استخراج شد و اركان تشبيه، اهداف تشبيه و نقش تشبيه در داستان‌پردازي هوشنگ مرادي كرماني بررسي شد. نتيجه تحقيق نشان داد كه تشبيه در آثار اين نويسنده كرماني، در تقويت عناصر داستان از جمله براي فضاسازي، شخصيت‌پردازي، لحن، گفت‌و‌گو و تقويت درون‌مايه داستان به‌كار گرفته ‌شده ‌است؛ به‌طوري‌كه تشبيهات با زبان، لحن، شخصيت‌پردازي و درون‌مايۀ داستان هماهنگ است و تشبيهاتي كه در بخش فضاسازي داستان به كار رفته، خيال‌انگيزي بيشتري به داستان بخشيده ‌است. اهداف تشبيه بيشتر بيان حال مشبّه، اغراق، تحقير و خيال‌انگيزي است.