بررسي نگرش دانشجويان دانشكده پرستاري مامايي بندرعباس نسبت به آموزش مجازي در دوران همه‌گيري كوويد-19

مقدمه با شيوع  كوويد-19 در جهان و كشور ما، روش‌هاي آموزش، از مهم‌ترين مواردي بود كه دچار تغيير و تحول شد و آموزش مجازي، جايگزين آموزش حضوري شد. همه‌گيري كرونا از يك طرف، باعث افزايش مهارت و تجربه آموزشي ذي‌نفعان شد و از طرفي ديگر، آسيب‌هاي جسماني، رواني، افت تحصيلي و فرسودگي را به بار آورد. باتوجه‌به اهميت ديدگاه مخاطبان آموزش كه دانشجويان هستند، پژوهش حاضر باهدف بررسي نگرش دانشجويان دانشكده پرستاري و مامايي بندرعباس درخصوص آموزش مجازي انجام شد. روش ها اين مطالعه، مقطعي با رويكرد توصيفي‌تحليلي است. جامعه آماري، دانشجويان رشته‌هاي پرستاري، مامايي، هوشبري، اتاق عمل و فوريت‌هاي پزشكي در دانشكده پرستاري مامايي بندرعباس بود. نمونه‌ها با استفاده از روش سرشماري انتخاب شدند. داده‌ها مشتمل بر نگرش دانشجويان در حيطه‌هاي ارتباط دانشجو با استاد، مهارت‌هاي تفكر، يادگيري و اضطراب نسبت به آموزش مجازي بااستفاده از پرسش‌نامه محقق‌ساخته، جمع‌آوري و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 تجزيه‌وتحليل شد.  يافته ها 520 دانشجو به پرسش‌نامه پاسخ دادند كه 9/46 درصد دانشجويان پرستاري، 5/12 درصد فوريت‌هاي پزشكي، 61/14 درصد اتاق عمل،84/13 درصد هوشبري و 11/12 درصد مامايي بودند. به تفكيك جنس، 65 درصد دختر و 35 درصد دانشجويان شركت‌كننده در مطالعه، پسر بودند. يافته‌ها نشان داد در 4 حيطه ارتباط دانشجو با استاد، يادگيري، مهارت‌هاي تفكر، اضطراب، بالاترين ميانگين را حيطه «مهارت‌هاي تفكر» و پايين‌ترين ميانگين نيز به حيطه «ارتباط دانشجو با استاد» اختصاص يافت. نتيجه گيري نگرش دانشجويان شركت‌كننده در تحقيق، نسبت به استفاده از آموزش مجازي مثبت بود. بنابراين از ديدگاه آن‌ها، آموزش مجازي مي‌تواند به‌عنوان يك شيوه جديد در امر آموزش مورد استفاده قرار گيرد.