ملاحظات اخلاقي در مواجهه روحانيت با معنويتهاي نوظهور (مطالعه موردي: جريان پائولوكوئيلو)

روحانيت به دليل مسئوليت اجتماعي خويش در قبال افراد جامعه، بايد چون طبيبي دوّار به دنبال آسيب ديده‌گان اجتماعي بگردد و دردهاي معنوي آنان را مداوا كند؛ مشكل اصلي كه ما را به سوي اين پژوهش سوق داد، چگونگي مواجهه اخلاقي روحانيت با معنويتهاي نوظهور به دليل ويژگيهاي خاص اين معنويتها است. مواجهه با اين معنويتها داراي دو بعد است: مسئلۀ ديني و مسئلۀ اجتماعي؛ مسئلۀ ديني به اين معناست كه به عنوان مبلغ دين، چه رويكردي را در مواجهه با افرادي كه جذب اين گروه‌ها شده‌اند در پيش گيريم؟ مسئلۀ اجتماعي نيز ناظر به اين است كه گروه‌ها نوپديد ديني و معنوي در راستاي فرهنگ رسمي جامعه نيستند، از اين رو معمولاً تعارضاتي را ايجاد مي‌كنند كه به ويژه در خانواده‌ها نمود مي‌يابد. اين كشمكش‌ها و تعارض‌ها گاه حتي به سطح حكومت، نهادهاي رسمي و… رسيده و جنبۀ امنيتي مي‌يابد. اما در اينجا مقصود ما از آسيب، آسيب اجتماعي و مقصود از آسيب اجتماعي، بي‌نظمي اجتماعي و اختلال در روابط اجتماعي است. پرسش اصلي پژوهش حاضر اين است كه مواجهات اخلاقي روحانيت با معنويتهاي نوظهور(با تأكيد بر جريان پائولوكوئيلو) چگونه بايد باشد؟ روش پژوهش، توصيفي- تحليلي و بر اساس منابع كتابخانه‌اي است و يافته پژوهش آن است كه روحانيت بايد همزمان از دو رويكرد ايجابي و سلبي براي مواجهه با معنويتهاي نوظهور به ويژه جريان پائولوكوئيلو بهر‌ه جويد.