آينده پژوهي و رهيافت الگوي مطلوب سياسي بر مبناي ادراكات معرفتي

از آنجا كه انسان مدني بالطبع است، نيازمند الگوي مطلوب سياسي جهت دستيابي به بهترين نوع حكومت در راستاي سعادت بشر مي باشد. شناخت مباني انديشه سياسي ديني برپايه عقل و آموزه هاي وحياني از ضرورت هاي بي بديل جهت پايه گذاري و تشكيل الگوي مطلوب سياسي است. در ميان مباني نظام فكري، معرفت شناسي، از ديرباز در ميان جستارهاي بنيادين انديشه هاي بشري مطرح بوده و باعث نمايان سازي غايت قصوايي است كه همانا ارائه كننده مسيرهاي نيل به شناخت و يقين است مهمترين مباحث آن در رابطه با منابع و ابزار آن مي باشد كه توسط حكيمان مسلمان عنوان شده و آن را شامل ادراكات حسي، خيال، وهم، عقل، شهود و وحي مي دانند كه اشتراكات ظاهري با ابزار معرفت شناسي فلسفه غرب داشته اما در عمل تفاوت هاي زيادي با يكديگر دارند. اين نوشتار در پي پاسخ به اين پرسش اساسي است كه با درنظر داشت مباحث آينده پژوهي، توجه به ادراكات معرفتي چگونه مي تواند در حوزه سياست، رها از اميال انساني به فكر و عمل سياسي دست يازد؟ از اين رو بحث را در رابطه با تنها دو منبع معرفتي عقل و وحي، كه بن مايه و طريقت هاي معرفت هستند، پي گرفته خواهد شد. روش مورد استفاده در پژوهش توصيف، تحليل متن و محتوا و استنباط و استناد خواهد بود.