بررسي ميزان تاب‌آوري شهرستان دهگلان در برابر بلاياي طبيعي

امروزه بلاياي طبيعي بيش‌ازپيش جوامع انساني را تهديد مي‎كنند كه در صورت نداشتن آگاهي و آمادگي، صدمه‎هاي جبران‌ناپذيري بر زندگي انسان‎ها، اعم از حوزه‎هاي سكونتي و ديگر ابعاد اقتصادي، اجتماعي، نهادي و كالبدي - محيطي دارد. در نتيجه جوامع براي كاهش اثر بلاياي طبيعي رويكردهاي متنوعي را در پيش مي‎گيرند. يكي از اين رويكردها، تاب‎آوري در برابر بلاياي طبيعي است. اين پژوهش به بررسي تاب‎آوري مناطق شهرستان دهگلان از ابعاد اقتصادي، اجتماعي، نهادي و كالبدي - محيطي در برابر بلاياي طبيعي پرداخته است. شهرستان دهگلان در شرق استان كردستان قرار دارد. تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش توصيفي – تحليلي مبتني بر پيمايش است. براي گردآوري اطلاعات ميداني از ابزار پرسش‎نامه سرپرست خانوار و براي انجام تجزيه‌وتحليل از روش‎هاي آماري تي (t) تست تك‎نمونه‎اي، رگرسيون و تحليل واريانس (ANOVA) استفاده شده است. براي تعيين پايايي پرسش‎نامه، از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد كه مقدار آن براي كل پرسش‎نامه 0.88 به دست آمد. نتايج آزمون t نشان داد كه سطح تاب‎آوري شهرستان دهگلان در برابر بلاياي طبيعي در ابعاد كالبدي - محيطي، اقتصادي، اجتماعي و نهادي به ترتيب با ميانگين، 3.476، 3.358، 3.315 و 3.306 در حد مطلوب قرار دارد. ولي باتوجه‌به سطح معني‎داري بعد كالبدي - محيطي (0.056) كه بزرگ‌تر از (p 0.05) است، ازاين‌رو نمي‎تواند تأثيري در تاب‎آوري شهرستان دهگلان داشته باشد. به‌اين‌ترتيب بعد اقتصادي بيشترين تأثيرگذاري را بر تاب‎آوري اين شهرستان دارد و ابعاد اجتماعي و نهادي در رتبه‌هاي بعدي قرار دارند. نتايج اين پژوهش مي‎تواند براي مقابله با بلاياي طبيعي مورداستفاده مسئولين شهرستان قرار گيرد.