تحليل شاخص‎هاي مسكن پايدار و نقش آن در ارتقاي امنيت كالبدي (موردپژوهي: محلات منطقه 17 كلانشهر تهران)

امنيت كالبدي در نواحي و محلات مسكوني به افزايش سطح كمي و كيفي رفاه منجر شده و زمينه را براي شكل‎گيري تعامل ساكنان در محيط شهري فراهم مي‎كند. بااين‎همه، معمولاً در محيط‎هاي شهري، مسكن پايدار بيشترين نقش را در افزايش و تحقق‎پذيري امنيت كالبدي به خود اختصاص مي‎دهند. در اين راستا هدف اين تحقيق، بررسي و تحليل شاخص‎هاي مسكن پايدار و نقش آنها در تحقق‎پذيري و ارتقاي امنيت كالبدي در محلات منطقه 17 كلان‎شهر تهران مي‎باشد. روش تحقيق در اين مطالعه توصيفي – تحليلي و به لحاظ هدف كاربردي مي‎باشد. روش گردآوري داده‎ها به‎صورت كتابخانه‎اي و ميداني صورت‎گرفته و نمونه‎گيري به‎صورت هدفمند بوده و 20 نفر از متخصصان و خبرگان شهري براي پرسشگري انتخاب شدند. وزن‎دهي و تعيين ارزش شاخص‎هاي ذهني (33 زيرشاخص در 6 دسته شاخص پخشايش عادلانه خدمات مسكوني، حمل‎ونقل كارآمد، سرزندگي، محيط‎زيست سالم، مسكن عادلانه و ميراث‎فرهنگي پويا) و عيني (14 زيرشاخص در 3 دسته شاخص طراحي – معماري، فني – مهندسي و دسترسي‎پذيري)، با استفاده از روش‎هاي مقايسات زوجي و AHP فازي صورت‎گرفته است و مطلوبيت هركدام از شاخص‎ها و نقش آنها در امنيت كالبدي به تفكيك محلات در محيط GIS نمايش‎داده‎شده است. نتايج تحقيق نشان داد كه محلات يافت‎آباد و ابوذرشرقي به ترتيب با وزن (0.132 و 0.084) از وضعيت مطلوبي به لحاظ امنيت كالبدي برخوردار مي‎باشند. محلات گلچين (0.078) و بلورسازي (0.076) در وضعيت قابل‎قبول؛ محلات باغ خزانه (0.074) و امامزاده حسن (ع) (0.073) در وضعيت متوسط؛ محلات جليلي (0.066)، ابوذر غربي (0.064)، ذهتابي (0.063) و امام سجاد (ع) (0.062) در وضعيت ضعيف و محلات وصفنارد (0.060)، آذري (0.058)، مقدم (0.057) و زمزم (0.050) در شرايط نامطلوبي قرار دارند.