پيش ‌بيني آمادگي ازدواج بر اساس مدل هويت، صميميت، تمايل به ازدواج و خوش ‌بيني

هدف پژوهش حاضر پيش ‌بيني مدل آمادگي ازدواج بر اساس متغيرهاي هويت‌يافتگي، صميميت مبتني بر تمايزيافتگي، تمايل به ازدواج و خوش‌بيني است. روش اين پژوهش از نوع پيمايشي و همبستگي است. جامعه آماري پژوهش را دانشجويان مجرد دانشكده روان‌شناسي و علوم تربيتي دانشگاه علامه طباطبايي، شهيد بهشتي و تهران تشكيل داده‌اند كه به شيوه غيرتصادفي در دسترس انتخاب شدند. نمونه‌هاي هر دو جنس در بازه سني 20 تا 35 سال قرار داشتند. در اين مطالعه 597 آزمودني  پرسش‌نامه‌هاي مربوطه را تكميل كردند كه از اين ميان پاسخ‌ 37 شركت‌كننده ملاك‌هاي خروج را احراز كردند و از نمونه حذف شدند و درنهايت 560 نفر به ابزارهاي پژوهش شامل  پرسش‌نامه هويت‌يافتگي بنيون و آدامز، سياهه روان‌شناختي قدرت ايگو، رغبت‌سنج ازدواج،  پرسش‌نامه خوش‌بيني و معيارهاي آمادگي ازدواج پاسخ دادند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها از طريق معادله‌هاي ساختاري انجام شد. يافته‌ها نشان داد متغير‌هاي پژوهش، واريانس بالايي از آمادگي ازدواج را پيش‌بيني مي‌كنند. نتيجه‌گيري: از اين پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت هويت‌يافتگي، صميميت، تمايل و خوش‌بيني به ازدواج تأثير مثبت معناداري بر آمادگي ازدواج جوانان دارد و بر حسب آن‌ها مي‌توان آمادگي ازدواج در جوانان را بررسي و تقويت كرد.