تعيين‌كننده‌هاي اميد به آينده شغلي در شهر تهران

اميد به آينده شغلي، به عنوان يكي از ابعاد اميد اجتماعي، مي‌تواند منجر به ارتقاي تاب‌آوري اقتصادي و اجتماعي در جامعه شود. مقاله حاضر، به مطالعه عوامل جمعيتي و اقتصادي-اجتماعي مؤثر ير اميد به آينده شغلي در شهر تهران مي‌پردازد كه در آن اطلاعات 1200 پاسخگو از طريق پرسشنامه محقق‌ساخته و نمونه‌گيري طبقه‌بندي چندمرحله‌اي با تخصيص متناسب در سال 1396 گردآوري و با استفاده از روش معادلات ساختاري تعميم‌يافته تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد كه زنان نسبت به مردان، غيرشاغلين نسبت به شاغلين و ساكنين مناطق كم برخوردار و نيمه برخوردار نسبت به ساير مناطق اميد به آينده شغلي كمتري داشتند. با افزايش سن و احساس ناامني رواني، اميد به آينده شغلي كاهش و با افزايش تعداد سال‌هاي تحصيلي و اعتماد سازماني اميد به آينده شغلي افزايش مي‌يابد. نتايج حاكي از آن بود كه برآورده نشدن انتظارات شغلي پاسخگويان، بويژه زنان، غيرشاغلين، ساكنين مناطق كمتر برخوردار و افراد مسن منجر به دو قطبي شدن جامعه و شكل‌گيري شكاف‌هاي طبقاتي مي‌شود. پيام سياستي مطالعه حاضر اين است كه به منظور اشاعه و گسترش اميد به آينده در بين شهروندان تهراني بايد از اثرگذاري مثبت متغيرهاي سطح تحصيلي و اعتماد سازماني، بويژه در بين ساكنين مناطق برخوردار، به عنوان فرصتي ارزشمند استفاده كرد.