تحليل نظام تامين اجتماعي ايران در برنامه هاي توسعه پسانقلاب

اين مقاله به تحليل نظام تامين اجتماعي در برنامه هاي توسعه پس از انقلاب پرداخته تا مشخص شود در سطح كلان با چه سياستي به برنامه ريزي و مديريت پرداخته شده است.روش تحقيق، تحليل محتواي كيفي از نوع عرفي است. هريك از بخش‌هاي مرتبط با نظام تامين اجتماعي از قبيل بيمه هاي اجتماعي و حمايت هاي اجتماعي واحد تحليل بوده است. اعتبارپذيري با استفاده از تكنيك كسب اطلاعات موازي و خودبازبيني محقق، تاييدپذيري يافته ها با استفاده از رويه هاي كدگذاري مورد ملاحظه قرار گرفته است.روش تحقيق، تحليل محتواي كيفي از نوع عرفي يا قراردادي است. جامعه مورد مطالعه برنامه هاي توسعه اقتصادي و اجتماعي جمهوري اسلامي ايران و هريك از بخش هاي مرتبط با نظام تامين اجتماعي واحد تحليل بوده است. اعتبارپذيري با استفاده از تكنيك كسب اطلاعات موازي و خودبازبيني محقق، تاييدپذيري يافته ها با استفاده از رويه هاي كدگذاري مورد ملاحظه قرار گرفته است. نتيجه پژوهش نشان داد نظام تامين اجتماعي رشد چندپاره وكند داشته، لايه حمايت اجتماعي از لايه بيمه هاي اجتماعي پيش افتاده و داراي دو ويژگي اصلي تقليل گرايي و تبعيضي است. نظام تامين اجتماعي در برنامه هاي توسعه كمتر به مثابه ابزاري براي فقرزدايي و توزيع عادلانه درآمد، در نظر گرفته شده، بيشتر با تمركز بر بيمه سلامت، در جهت توسعه بعد افقي رشد داشته و توسعه بعد عمودي تقريبا مغفول مانده است.