نقش آموزش و يادگيري در ارتقا تاب‌آوري اجتماعي شهروندان (نمونه موردمطالعه: محله مجد شهر مشهد)

در سال هاي اخير به مبحث تاب آوري اجتماعي توجه ويژه اي شده است تاب آوري اجتماعي به عنوان توانايي گروه ها يا جوامع براي مقابله با فشارها درمواجهه با تغييرات را مي باشد.ازاين رو آموزش و يادگيري مي توانند نفش موثري در ارتقا تاب آوري اجتماعي برقراركند. مقاله حاضر به نقش آموزش و يادگيري در تاب آوري اجتماعي مي پردازد. در بيان ديگر افزايش توانايي هاي فردي، تاب اوري فردي و به دنبال آن تاب آوري اجتماعي را افزايش مي دهد. مبحث آموزش و يادگيري اولين اصل افزايش توانايي و ورود فرد به اجتماع محسوب مي شود. در اين راستا، 3متغير اصلي و15 متغير وابسته بررسي شد. پژوهش حاضر ازنوع توصيفي-تحليلي بوده و روش گردآوري اطلاعات اسنادي و پيماشي (پرسش نامه) بوده است. با استفاده از روش هاي آماري همچون تحليل عاملي و و همبستگي با آزمون اسپرمن و آزمون تي استفاده شد.تا اهداف مورد نظر اين پژوهش محققين حاصل شود. جامعه آماري شامل 1811 نفر و براساس فرمول كوكران نمونه آماري تعداد 317 نفر برآوردگرديد. سنجش پايايي پرسشنامه از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده شد و مقدار آن 0.834 بود كه نشان مي دهد پايايي پرسشنامه مطلوب است. همچنين مقدار تأثير يادگيري بر تاب‌آوري حداقل 29 درصد است كه نشان دهنده رابطه همسو و مستقيم تاب‌آوري و يادگيري را نشان مي‌دهد؛ بنابراين بالاتر رفتن سطح آموزش و يادگيري باعث افزايش تاب‌آوري مي‌شود .