تحليل تطبيقي بازنمايي جنسيت در تابلوي سوگند هوراتي‌ها ژاك لويي داويد

شناخت جايگاه زن و بازنمايي جنسيت در جهان هنر كلاسيك يكي از دغدغه هاي پژوهشگران معاصر است، اين پژوهش با اتخاذ رويكرد انتقادي با هدف انطباق مفهوم جنسيت بر تابلوي سوگند هوراتي­ها از نظريات فيلسوف پست‌مدرن، هلن سيكسو ، بهره گرفته و بر تقابل مردـ زن و فروكاستن جايگاه زن در زبان بصري داويد تمركز دارد و هدف اين تحقيق آن است تا دريابد روابط قدرتِ جامعۀ مردسالار قرن هجدهم فرانسه، چگونه در زبان بصري داويد نمود يافته  و مفهوم جنسيتي شدۀ زن را باز تعريف و بازنمايي كرده است. اين نقد؛ با بهره ­گيري از چهار گام تعريف شده در شيوۀ ادموند بوركه فلدمن ، نخست در مرحلۀ توصيف، خاستگاه كلامي ـ رواييِ تابلو؛ يعني نمايش­نامه هُراس و كتاب آغاز تمدن روم را موردتوجه قرار داده آن­گاه به خاستگاه تصويري تابلو يعني تابلوي سوگند بروتوس اثر گوين هميلتون و ژست فراموش‌ شدۀ سلام رومي پرداخته است. در گام دوم با تجزيۀ فرماليستي مشخص شد مناسبات فرم‌، رنگ و تركيب‌بندي نيز بر پايۀ اصالت مردان و به حاشيه راندن زنان شكل‌گرفته‌اند. در گام­هاي سوم و چهارم طي تفسير و داوري با گذري روانكاوانه به كودكي داويد دريافتيم، داويد پدرش را در يك دوئل ازدست‌داده، مادرش او را ترك كرده و عموهاي معمارش سرپرستي او را برعهده‌ گرفته‌اند بر همين مبنا زيست هنري داويد حاكي از آرمان‌خواهي و مرگ براي آرمان؛ زن­ستيزي و توجه و تأكيدِ بر معماري است. نتيجۀ اين خوانش انتقادي نشان داد بنيان هاي آرمان­‌گرايانه، پدرسالارانه و زن ستيزانۀ حاكم بر تفكر داويد همگي در اين تابلو گردآمده‌­اند و بيان­گر عقده­­‌ها و اميال سركوب شدۀ كودكي او هستند. پس از داويد اين تابلو به عنوان مظهر آرمان­‌گرايي افراطي مورد توجه فاشيست ها قرار و سلام رومي بازسازي شده در اين تابلو را در خدمت آرمان­هاي افراطي خود قرار دادند.