بهينه ‌سازي چيدمان تسهيلات در يك سيستم توليد سلولي پويا، بر‌اساس ميزان مصرف انرژي و ايمني محيط كار و با در نظر گرفتن تخصيص اپراتور

سيستم توليد سلولي پويا، يكي از سيستم‌هاي توليدي شناخته‌ شده است كه امكان افزايش ميزان واكنش‌پذيري، انعطاف‌پذيري و چابكي را در توليد‌، به‌منظور رقابت در بازار فراهم مي‌كند؛ ولي با رشد توسعۀ صنعتي و توجه روزافزون جوامع به ميزان مصرف انرژي و شرايط كاركنان در توليد، با چالش جديدي مواجه شده است؛ به‌نحوي ‌كه بايد مباحث پايداري را از همان ابتدا و در طراحي چيدمان تسهيلات بگنجاند. اين مقاله يك مسئلۀ بهينه‌سازي چندهدفه را در يك سيستم توليد سلولي پويا، با در نظر گرفتن ميزان مصرف انرژي (الكتريكي) و توجه به ايمني محيط كار كاركنان بررسي مي‌كند. براي اين امر يك مدل جديد، توسعه يافته است كه حداقل‌سازي هزينه‌هاي جابه‌جايي و بازآرايي تسهيلات، حداقل‌سازي خطرات محيط كار (خطر بالقوۀ قرارگيري ماشين‌آلات در مكان خاص) و مصرف انرژي الكتريكي در عمليات توليد محصول را دنبال مي‌كند. به‌منظور نزديك‌شدن مدل به شرايط واقعي، ديگر موضوعات مربوط به محيط واقعي توليد، مانند استخدام و اخراج اپراتورها در هر دوره، آموزش، دستمزد و تخصيص نيز در مدل گنجانده شده است. مدل پيشنهادي با طراحي نمونه‌هايي در ابعاد مختلف و با استفاده از روش اپسيلون، محدوديت و الگوريتم فرا‌ابتكاري NSGA-II و MOPSO حل و با استفاده از شاخص‌هاي عملكردي (ميانگين فاصله از ايده‌آل، پراكندگي، يكنواختي و زمان پردازش) مقايسه و با استفاده از آزمون T‌ تحليل شده است. نتايج نشان داد‌ كيفيت جواب‌هاي حاصل از الگوريتم NSGA-II نسبت‌به ديگر روش‌ها بهتر بوده و از‌نظر زمان حل، حداقل 2 برابر زودتر از روش اپسيلون محدوديت به جواب رسيده است.