مقايسه تأثير 6 هفته تمرين هوازي و تمرين تناوبي خيلي شديد بر بيان uPA و uPARدر بافت تومور موش‌هاي ماده مبتلا به سرطان پستان

مقدمه و هدف: در چند دهه گذشته، پژوهش در زمينه نقش فعاليت بدني در پيشگيري از ابتلا به سرطان و پيشرفت بيماري، موضوع مورد توجه بسياري از پژوهشگران بوده است. هدف از اين پژوهش، مقايسه تأثير 6 هفته تمرين هوازي و تمرين تناوبي خيلي شديد بر بيان uPA و uPAR در بافت تومور موش‌هاي ماده مبتلا به سرطان پستان بود. مواد و روش ها: 24 سر موش balb c ماده مبتلا به سرطان پستان، به‌طور تصادفي به 3 گروه تومور (T)، تومور+تمرين هوازي (T+AE) و تومور+تمرين تناوبي شديد (T+HIIT) تقسيم شدند. گروه T+AE، تمرين استقامتي فزاينده دويدن روي نوارگردان را به مدت 6 هفته/5 روز/60 دقيقه اجرا كردند. گروه T+HIIT، 6 هفته/3 روز/60 دقيقه، پروتكل تمرين تناوبي خيلي شديد را اجرا كردند. سپس موش‌ها كشته شدند، بافت تومور برداشته و در نيتروژن مايع فريز شد. بيان ژن‌هاي uPA و uPAR به روش Real Time-PCR سنجيده شد. ΔCT، ΔΔCT، Fold change، آناليز واريانس يك‌طرفه و آزمون توكي، در سطح معناداري (0.05 P) با نرم‌افزار GENEX محاسبه شد. نتايج: پژوهش حاضر نشان داد در گروه T+AE در مقايسه با گروه T، بيان uPA و uPAR، به‌ترتيب 2.07 و 2.55 برابر كاهش (0.00P=) يافت. در گروه T+HIIT در مقايسه با گروه T، بيان uPA و uPAR، به‌ترتيب 25/ 4 و 7.74 برابر كاهش (0.00P=) و در گروه T+HIIT در مقايسه با گروه T+AE، بيان uPA و uPAR، به‌ترتيب 2.04 و 3.03 برابر كاهش (0.00P=) يافت.نتيجه‌گيري: تمرين هوازي و تمرين تناوبي خيلي شديد احتمالاً با كاهش بيان uPA و uPAR، در پيشگيري از پيشرفت بيماري سرطان پستان مؤثر است.