مقايسهٔ اثربخشي درمان مبتني‌ بر پذيرش و تعهد و آموزش تاب‌آوري بر طلاق عاطفي در زنان مراجعه‌ كننده به دادگاه خانواده

زمينه و هدف: طلاق عاطفي موضوعي مهم است كه ناشي‌از ايجاد اختلاف و تعـارض بين زن و شوهر است. پژوهش حاضر با هدف مقايسهٔ اثربخشي درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد و آموزش تاب‌آوري بر طلاق عاطفي در زنان انجام شد. روش ‌بررسي: روش پژوهش حاضر، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. افراد نمونه‌ به تعداد ۴۵ نفر از زنان ۲۵تا۴۵ سال واجد شرايط داوطلب مراجعه‌كننده به دادگاه خانوادهٔ شهيد باهنر تهران به‌صورت دردسترس انتخاب شدند. سپس در دو گروه آزمايش و يك ‌گروه گواه به‌صورت تصادفي قرار گرفتند (هر گروه پانزده نفر). براي يك ‌گروه آزمايش، درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد در ده جلسۀ ۱۲۰دقيقه‌اي و براي گروه ديگر آزمايش آموزش تاب‌آوري در يازده جلسۀ ۱۲۰دقيقه‌اي ارائه شد. براي گروه گواه مداخله‌اي انجام نشد. هر سه گروه در پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري به پرسشنامهٔ طلاق عاطفي (گاتمن و همكاران، ۱۹۹۸) پاسخ دادند. تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون‌هاي تعقيبي بونفروني و توكي در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ انجام پذيرفت. سطح معناداري آزمون‌ها، ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: تحليل واريانس براي عامل درون‌گروهي (زمان) براي نمرهٔ طلاق عاطفي معنادار بود؛ همچنين اثر متقابل گروه و زمان و عامل بين‌گروهي براي نمرهٔ طلاق عاطفي معنادار به‌دست آمد (۰٫۰۰۱ p). در نمرهٔ طلاق عاطفي تفاوت معنا‌داري بين مراحل پيش‌آزمون با پس‌آزمون و پيگيري وجود داشت (۰٫۰۰۱ p)؛ اما مراحل پس‌آزمون و پيگيري باهم اختلاف معناداري نداشتند (۰٫۵۴۱ = p). نمرهٔ طلاق عاطفي در دو گروه آزمايش درمقايسه با گروه گواه كاهش يافت (۰٫۰۰۱ p)؛ اما بين دو نوع درمان تفاوت معنادار وجود داشت (۰٫۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: مي‌توان نتيجه گرفت، هر دو درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد و آموزش تاب‌آوري منجربه كاهش طلاق عاطفي زنان متقاضي طلاق مي‌شود؛ با‌اين‌حال، آموزش تاب‌آوري بر كاهش طلاق عاطفي در زنان مؤثرتر است.