نقش ميانجي ‌گري استرس ناباروري در رابطهٔ بين خودپندارهٔ جنسي و تاب‌آوري خانواده با سازگاري زناشويي در زنان نابارور

زمينه و هدف: ناباروري، يكي از بزرگ‌ترين چالش‌هاي زنان در سنين باروري است كه عواقب اجتماعي و رواني زيان‌آوري براي فرد دارد. هدف اين پژوهش بررسي نقش ميانجي‌گري استرس ناباروري در رابطهٔ بين خودپندارهٔ جنسي و تاب‌آوري خانواده با سازگاري زناشويي در زنان نابارور بود. روش‌بررسي: اين تحقيق از نوع همبستگي مبتني بر مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. به اين منظور نمونه‌اي به حجم ۲۴۴ نفر از جامعۀ آماري زنان نابارور مراجعه‌كننده به مراكز درمان ناباروري استان‌هاي خوزستان و اصفهان در سال ۱۳۹۷، به‌روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. داده‌ها با پرسشنامۀ چندوجهي خودپندارهٔ جنسي (اسنل، ۱۹۹۸)، مقياس ارزيابي تاب‌آوري خانواده (سيكسبي، ۲۰۰۵)، پرسشنامۀ استرس ناباروري (نيوتون و همكاران، ۱۹۹۹) و پرسشنامۀ سازگاري زناشويي (اسپاينر، ۱۹۷۸) بود. براي تحليل داده‌هاي پژوهش، نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۲ و AMOS نسخهٔ ۲۲ به‌كار رفت. سطح معناداري در اين پژوهش ۰٫۰۱ و ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، رابطهٔ مستقيم بين خودپندارهٔ جنسي (۰٫۰۲۵=p و ۰٫۱۳=β) و تاب‌آوري خانواده (۰٫۰۱۸=p و ۰٫۱۵=β) با سازگاري زناشويي مثبت و معنا‌دار بود. رابطهٔ مستقيم بين خودپندارهٔ جنسي (β=-0/23،p ۰٫۰۰۱ ) و تاب‌آوري خانواده (β=-0/33، p 0/001) با استرس ناباروري منفي و معنا‌دار بود. رابطهٔ بين استرس ناباروري با سازگاري زناشويي منفي و معنادار بود (۰٫۰۰۱ p و ۰٫۲۶-=β)؛ همچنين اثر غيرمستقيم خودپندارهٔ جنسي (۰٫۰۰۲=p و ۰٫۰۶=β) و تاب‌آوري خانواده (۰٫۰۰۲=p و ۰٫۰۹=β) بر سازگاري زناشويي معنادار بود؛ به‌علاوه مدل اصلاح‌شدۀ پژوهش برازش مطلوبي براي داده‌هاي گردآوري‌شده داشت (x2/df=1.18, CFI=0.99, IFI=0.99, TLI=0.99, NFI=0.98, RMSEA=0.02). نتيجه‌گيري: براساس نتايج، خودپندارۀ جنسي و تاب‌آوري خانواده با ميانجي‌گري استرس ناباروري بر سازگاري زناشويي مؤثر هستند. باتوجه به اينكه استرس ناباروري به‌صورت مستقيم و در نقش ميانجي بر سازگاري زناشويي زنان نابارور اثر دارد، مي‌تواند به‌عنوان فاكتور مهمي در ارائهٔ خدمات روان‌شناختي به زوجين نابارور به‌ كار رود.