مقايسهٔ تأثير هشت هفته تمرينات معلق و ثبات مركزي بر استقامت عضلات راست‌ كننده و خم‌ كنندهٔ تنه در نوجوانان ناشنوا

زمينه و هدف: يكي از عوامل مهم در حفظ وضعيت بدن در افراد ناشنوا، كاهش ميزان تعادل است. هدف از انجام پژوهش حاضر، مقايسهٔ تأثير هشت هفته تمرينات معلق و تمرينات ثبات مركزي بر استقامت عضلات راست‌ كننده و خم‌ كنندهٔ تنه در نوجوانان ناشنوا بود. روش‌بررسي: روش اين مطالعه از نوع نيمه‌‌‌تجربي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون همراه با دو گروه آزمايش بود. جامعۀ آماري، تمام دانش‌آموزان ناشنواي شهرستان بندرعباس بودند. با توجه به حجم محدود جامعۀ آماري، نمونۀ آماري، بيست دانش‌آموز ناشنواي با درجهٔ ناشنوايي بين ۷۱تا۹۰ دسيبل بودند كه به‌صورت هدف‌مند انتخاب شدند و به‌روش تصادفي ساده در دو گروه ده‌نفري آزمايش ۱ و آزمايش ۲ قرار گرفتند. استقامت عضلات شكم (آزمون دراز و نشست) و استقامت عضلات پشت (آزمون سورنسن) قبل و پس از هشت هفته در هر دو گروه اندازه‌گيري شد. گروه آزمايش ۱ برنامهٔ هشت‌هفته‌اي تمرينات TRX و گروه آزمايش 2 تمرينات ثبات مركزي را زيرنظر مربي به‌‌مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه چهل دقيقه اجرا كردند. به‌منظور تجزيه‌وتحليل داده‌ها، آزمون‌هاي تي مستقل و وابسته در نرم‌افزار SPSS در سطح معناداري ۰٫۰۵ به‌كار رفت. يافته‌ها: روش تمرينات معلق (گروه آزمايش ۱) و روش تمرينات ثبات مركزي (گروه آزمايش ۲) در افزايش تعداد دراز و نشست مؤثر بود (p 0.001). مقايسهٔ عملكرد دو روش به‌منظور افزايش قدرت عضلات تنه نشان داد تفاوت معنا‌داري بين دو روش تمريني وجود نداشت (۰٫۳۱۳=p). همچنين روش تمرينات معلق و روش ثبات مركزي در افزايش مدت‌ زمان استقامت عضلات راست‌كنندهٔ ‌بالاتنه مؤثر بود (p 0.001). مقايسهٔ عملكرد دو روش به‌منظور افزايش مدت زمان استقامت عضلات راست‌كنندهٔ بالاتنه نشان داد، تفاوت معنا‌داري بين دو روش تمريني وجود نداشت (۰٫۲۵۱=p). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، شركت در هشت هفته تمرينات ثبات مركزي و تمرينات معلق موجب افزايش استقامت عضلات راست ‌كننده و خم‌ كنندهٔ تنه در نوجوانان ناشنوا مي‌شود و بين اين دو گروه تمريني، تفاوت معناداري وجود ندارد.