بررسي اثربخشي درمان روان ‌پويشي فشردهٔ كوتاه ‌مدت بر مشكلات بين ‌فردي زنان مبتلا به اضطراب اجتماعي

زمينه و هدف: مشكلات بين ‌فردي، بيانگر مسائلي است كه فرد در ارتباط با ديگران تجربه مي‌كند و ازجمله دلايل اضطراب‌هاي دروني افراد محسوب مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان روان‌پويشي فشردهٔ كوتاه‌مدت بر مشكلات بين‌فردي زنان مبتلا به اضطراب اجتماعي انجام شد. روش‌بررسي: روش اين پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري شش‌ماهه همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي اسلامشهر در سال تحصيلي ۹۷-۱۳۹۶ تشكيل دادند كه داراي مشكلات بين‌فردي بودند. سي نفر واجد شرايط و داوطلب شركت در مطالعه، به‌صورت تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه قرار گرفتند (هر گروه پانزده نفر). ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامهٔ اضطراب اجتماعي (كانور و همكاران، ۲۰۰۰) و پرسش‌نامهٔ مشكلات بين‌فردي (بارخام و همكاران، ۱۹۹۶) بود كه در سه مرحلۀ زماني و بر دو گروه اجرا شد. صرفاً گروه آزمايش طي شانزده جلسه، درمان روان‌پويشي فشردهٔ كوتاه‌مدت را (دوانلو، ۱۹۹۵) دريافت كردند. تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و آزمون تعقيبي بونفروني در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ انجام شد. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵درنظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، اثر گروه، زمان و اثر متقابل گروه و زمان بر متغير مشكلات بين‌فردي معنادار بود (۰٫۰۰۱ p). در گروه آزمايش بين ميانگين پيش‌آزمون با پس‌آزمون در متغير كلي مشكلات بين‌فردي (۰٫۰۰۱ p) و مؤلفه‌هاي صراحت و مردم‌آميزي (۰٫۰۰۱ p)، گشودگي (۰٫۰۰۴=p)، حمايتگري و مشاركت (۰٫۰۰۱ p) و وابستگي (۰٫۰۱۰=p) تفاوت معناداري وجود داشت. همچنين در گروه آزمايش بين ميانگين پس‌آزمون و پيگيري در متغير كلي مشكلات بين‌فردي (۰٫۰۸۴=p) و مؤلفه‌هاي صراحت و مردم‌آميزي (۰٫۲۲۱=p)، گشودگي (۰٫۰۰۱=p)، حمايتگري و مشاركت (۰٫۸۳۳=p) و وابستگي (۰٫۴۳۱=p) تفاوت معناداري مشاهده نشد كه نشان مي‌دهد اثربخشي درمان مذكور بر اين متغيرها در طول زمان پايدار بوده است. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان از مداخلهٔ روان‌پويشي فشردهٔ كوتاه‌مدت به‌عنوان روش درماني مؤثر براي كاهش مشكلات بين‌فردي زنان مبتلا به اضطراب اجتماعي استفاده كرد.