بررسي رضايتمندي زوجيت و نشاط معنوي والدين نوجوانان دختر ۱۴تا۱۸سالهٔ داراي نشانگان اختلال سلوك

زمينه و هدف: اختلال سلوك از اختلالات بسيار رايج‌ رفتاري در بين نوجوانان است كه سلامت رواني آن‌ها را تهديد مي‌كند. يكي از راهكارهاي ارتقاي بهداشت رواني خانواده ايجاد نشاط معنوي است كه بر حالات روحي و رواني نوجوانان تأثير بسزايي دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي رضايتمندي زوجيت و نشاط معنوي والدين نوجوانان دختر ۱۴تا۱۸سالهٔ داراي نشانگان اختلال سلوك انجام شد. روش‌بررسي: پژوهش حاضر توصيفي‌تحليلي بود. جامعهٔ ‌آماري را والدين نوجوانان دختر ۱۴تا۱۸سالهٔ داراي نشانگان اختلال سلوك شهر تهران در سال تحصيلي ۱۴۰۰-۱۳۹۹ تشكيل دادند. دو منطقهٔ چهارده و نوزده از شهر تهران به‌صورت هدفمند در نظر گرفته شد. نمونهٔ آماري ۲۴۸ نفر مادر و پدر بودند كه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري شامل پرسش‌نامهٔ خودگزارشي نوجوانان (آخنباخ، ۱۹۹۱)، مقياس رضايتمندي زوجيت افروز (۱۳۷۸) و مقياس نشاط معنوي افروز (۱۳۹۵) با اعتبار و روايي مناسب بود. در تجزيه‌و‌تحليل آماري داده‌ها به‌منظور بررسي وضعيت رضايت زناشويي و نشاط معنوي، از آزمون تي تك‌گروهي در سطح معناداري ۰٫۰۱ استفاده شد و ميانگين نمرات مادران، پدران و كل نمونه با نقطهٔ برش پرسش‌نامه‌ها كه ذكر شد، مقايسه شد. تحليل داده‌ها در نرم‌افزار SPSS نسخۀ ۲۳ انجام شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، والدين نوجوانان داراي نشانگان اختلال سلوك از لحاظ رضايتمندي زوجيت و مؤلفه‌هاي مطلوب‌انديشي‌همسران، رضايت ‌زناشويي، احساس‌ و رفتار مذهبي، فرزندپروري و تعامل احساس والدين، همه در حد ناخوشايند و آسيب‌پذير بودند (۰٫۰۰۱ p). همچنين والدين نوجوانان داراي نشانگان اختلال سلوك از لحاظ نشاط معنوي و مؤلفه‌هاي باورها و همچنين احساس و رفتار والدين، در حد غيرقابل‌قبول بودند (۰٫۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش بر اهميت رضايتمندي زوجيت و نشاط معنوي، در پيشگيري از نشانگان اختلال سلوك نوجوانان تأكيد دارد؛ ازين‌رو لازم است براي بهبود وضعيت والدين نوجوانان، برنامه‌ريزي‌هاي كاربردي مناسبي ارائه شود و اقدامات لازم صورت گيرد.