بررسي اثربخشي پروتكل مداخله‌اي مبتني ‌بر مشكلات زوجين بر بهبود رضايت زناشويي (مطالعهٔ موردي: زوجين تركمن)

زمينه و هدف: ازدواج، واحدي بنيادين اجتماعي و نشان‌دهندهٔ نمايي كلي از ساختارها و سازمان‌هاي اجتماعي در هر فرهنگي است. هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي پروتكل مداخله‌اي مبتني‌بر مشكلات زوجين بر بهبود رضايت زناشويي در زوجين تركمن بود. روش‌بررسي: روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري را تمامي زوجين تركمن متقاضي شركت در پژوهش تشكيل دادند كه نمرهٔ رضايت زناشويي آن‌ها براساس مقياس رضايت زناشويي انريچ (فاورز و اولسون، ۱۹۹۳) كمتر از ۵۰ بود. از بين آن‌ها نمونه‌اي بيست‌زوجي انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه (هر گروه ده زوج) قرار گرفتند. گروه آزمايش در هشت جلسهٔ نوددقيقه‌اي مداخلهٔ مبتني‌بر مشكلات زوجين را دريافت كرد. داده‌ها در پيش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از مقياس رضايت زناشويي انريچ (فاورز و اولسون، ۱۹۹۳) جمع‌آوري شد. تحليل داده‌ها با روش تحليل كوواريانس تك‌متغيره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، بعد از كنترل نمرات پيش‌آزمون، بين دو گروه در ميانگين نمرات رضايت زناشويي در مرحلهٔ پس‌آزمون، تفاوت معنادار وجود داشت؛ به‌طوري‌كه در گروه آزمايش، آموزش پروتكل مداخله‌اي مبتني‌بر مشكلات زوجين در افزايش پاسخ قراردادي، رضايت زناشويي، مسائل شخصيتي، ارتباط زناشويي، حل تعارض، مديريت مالي، فعاليت‌هاي مربوط به اوقات فراغت، روابط جنسي، ازدواج و فرزندان، بستگان و دوستان، نقش‌هاي مساوات‌طلبي و جهت‌گيري عقيدتي مؤثر بود (۰٫۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه پروتكل مداخله‌اي بر رضايت زناشويي اثربخشي دارد و مي‌توان از اين مداخله براي بهبود مشكلات زوجين استفاده كرد.