بررسي اثربخشي درمان مبتني‌ بر پذيرش و تعهد بر انعطاف ‌پذيري روان ‌شناختي و كيفيت زندگي زنان مطلقه

زمينه و هدف: در كشور ايران آمار طلاق رو به افزايش است؛ تا‌حدي‌كه در حال تبديل‌شدن به معضلي اجتماعي است؛ ازاين‌رو پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و كيفيت زندگي زنان مطلقه انجام گرفت. روش‌بررسي: روش تحقيق حاضر، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه‌ٔ‌ آماري اين پژوهش را تمامي زنان مطلقهٔ تحت پوشش مركز بهزيستي منطقهٔ هيجده شهر تهران در سال ۱۳۹۹ تشكيل دادند. نمونه‌ٔ آماري چهل زن داوطلب و واجد شرايط ورود به پژوهش بودند كه با گمارش تصادفي در گروه آزمايش و گروه گواه (هر گروه بيست نفر) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه‌ٔ انعطا‌ف‌پذيري روان‌شناختي (دنيس و وندروال، ۲۰۱۰) و پرسش‌نامهٔ كيفيت زندگي سازمان بهداشت جهاني-فرم كوتاه (سازمان بهداشت جهاني، ۱۹۹۶) استفاده شد. شركت‌كنندگان گروه آزمايش، دوازده جلسه درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد (فورمن و هربرت، ۲۰۰۸) را دريافت كردند. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با استفاده از روش آماري تحليل كوواريانس چندمتغيري در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، پس از حذف اثر پيش‌آزمون، درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و افزايش كيفيت زندگي زنان مطلقه مؤثر بود (۰٫۰۰۱ p). باتوجه به مجذور اتا، افزايش ميانگين هريك از متغيرهاي انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و كيفيت زندگي به‌ترتيب ۵۲درصد و ۳۶درصد متأثر از مداخله با درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بود. نتيجه‌گيري: باتوجه به اثربخشي درمان مبتني‌بر پذيرش و تعهد بر افزايش انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و افزايش كيفيت زندگي زنان مطلقه، مي‌توان از اين مداخلهٔ درماني به‌منظور ارتقاي سطح انعطاف‌پذيري روان‌شناختي و كيفيت زندگي زنان مطلقه استفاده كرد.