تأثير يك دوره تمرينات براي ‌تونيك بر توانايي‌هاي ادراكي - حركتي كودكان با ناتواني ذهني/هوشي آموزش ‌پذير

زمينه و هدف: بين يك تا دو درصد جمعيت كشور‌ها را افراد با ناتواني ذهني/هوشي تشكيل داده‌اند كه مشخصۀ‌ اصلي آن‌ها، وجود نقص‌هايي در توانايي‌هاي ذهني است. همچنين در اين افراد ارتباط‌هاي مناسب بين ادراك و حركت در طول فرآيند رشد شكل نگرفته ‌است؛ درنتيجه در توانايي‌هاي ادراكي-حركتي عملكرد ضعيفي دارند؛ ازاين‌رو هدف تحقيق حاضر بررسي تأثير يك دوره تمرينات براي‌تونيك بر توانايي‌‌هاي ادراكي-حركتي كودكان با ناتواني ذهني/هوشي آموزش‌پذير بود. روش‌بررسي: طرح تحقيق به‌صورت نيمه‌تجربي بود. نمونهٔ پژوهش را سي دانش‌آموز پسر ۷تا۱۰ سال با ناتواني ذهني/هوشي آموزش‌پذير مدرسهٔ اميد شهرستان آران و بيدگل واقع در استان اصفهان تشكيل دادند كه پس از همتا‌سازي آن‌ها براساس سن تقويمي، قد و وزن، به‌صورت تصادفي در دو گروه همسان گواه (پانزده نفر) و تجربي (پانزده نفر) قرار گرفتند. تمرينات براي‌تونيك به‌مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسهٔ شصت‌دقيقه‌اي انجام شد. به‌منظور ارزيابي توانايي‌هاي ادراكي-حركتي آزمودني‌ها، آزمون لينكلن-اوزرتسكي (اسلون، ۱۹۵۰) به‌كار رفت. همچنين تجزيه‌ و تحليل داده‌هاي پژوهش حاضر با استفاده از آناليز كوواريانس صورت گرفت. يافته‌ها: براساس يافته‌ها، در پيش‌آزمون تفاوت معنا‌داري بين دو گروه گواه و تجربي وجود نداشت؛ درحالي‌كه در پس‌آزمون، گروه تجربي به‌طور معنا‌داري بهتر از گروه گواه عمل كرد؛ به‌طوري‌كه تمرينات براي‌تونيك باعث ايجاد تغييرات معنادار در تعادل ايستا، تعادل پويا، هماهنگي، قدرت، سرعت حركت انگشتان و دقت در گروه تجربي شد (۰٫۰۰۱ p). نتيجه‌گيري: با طراحي برنامهٔ تمريني براي‌تونيك مي‌توان توانايي‌هاي ادراكي-حركتي كودكان با ناتواني ذهني/هوشي را بهبود بخشيد.