مدل ‌سازي معادلات ساختاري براي تبيين ارتباط حمايت اجتماعي ادراك‌ شده و دلزدگي زناشويي با تاب‌آوري خانوادگي در زنان نابارور

زمينه و هدف: تاب‌آوري خانوادگي، از متغيرهاي مهم در پيشگيري از دلزدگي زناشويي است كه احتمالاً از متغير‌هاي ديگري مانند حمايت اجتماعي ادراك‌شده تأثير مي‌پذيرد. هدف پژوهش حاضر مدل‌سازي معادلات ساختاري براي تبيين ارتباط حمايت اجتماعي ادراك‌شده و دلزدگي زناشويي با تاب‌آوري خانوادگي در زنان نابارور بود. روش‌بررسي: روش پژوهش توصيفي‌همبستگي از نوع مدل‌سازي معادلات ساختاري بود. جامعهٔ آماري را زنان نابارور ۲۰تا۴۵ سال تشكيل دادند كه در سال‌هاي ۱۳۹۹-۱۳۹۷ به بخش ناباروري بيمارستان خاتم‌الانبيا در تهران مراجعه كردند. با روش نمونه‌گيري دردسترس ۳۶۱ نفر انتخاب شدند. ابزارهاي جمع‌آوري داده‌ها، مقياس دلزدگي زناشويي (پاينز، ۱۹۹۶)، مقياس سنجش تاب‌آوري خانواده )سكسيبي، ۲۰۰۵) و مقياس چندبعدي حمايت اجتماعي ادراك‌شده (زيمت و همكاران، ۱۹۸۸) بود. تحليل داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و روش مدل‌يابي معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزارهاي SPSS نسخهٔ ۲۱ و LISREL نسخهٔ 8/7 صورت پذيرفت. سطح معناداري آزمون‌هاي آماري ۰٫۰۱ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، ضريب مسير كل (مجموع ضرايب مسيرهاي مستقيم و غيرمستقيم) حمايت اجتماعي به تاب‌آوري خانواده و از تاب‌آوري خانواده به دلزدگي زناشويي، منفي و معنادار بود (p 0.001, β=–0.82). ضريب مسير مستقيم بين حمايت اجتماعي و تاب‌آوري خانواده (p 0.001, β=0.81)، بين حمايت اجتماعي و دلزدگي زناشويي (p 0.001, β=–0.36) و بين تاب‌آوري خانواده و دلزدگي زناشويي (p 0.001, β=–0.57) معنادار بود. ضريب مسير غيرمستقيم بين حمايت اجتماعي و دلزدگي زناشويي (۰٫۴۶-=β، ۰٫۰۰۱ p) معنادار به‌دست آمد. همچنين نتايج حاكي‌از برازش مناسب مدل پژوهش بود (۰٫۰۶۱RMSEA=، ۰٫۰۸۸=AGFI). نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه حمايت اجتماعي ادراك‌شده ازطريق تاب‌آوري خانوادگي باعث كاهش دلزدگي زناشويي در زنان نابارور مي‌شود.